dönüşlü f. ( yasla-n-mak ) (-e) 1. (Bir nesne) Bir yere dayanmak, dayalı olmak: Birbirine ufûnetli adaleler gibi geçmiş, yaslanmış tahta evler (Peyâmi Safâ). Dağlar, omuz omza yaslanan dağlar / Sular kararınca paslanan dağlar (Necip F. Kısakürek). 2. Arkasını bir yere dayamak, bir şey veya yere dayanmak: Bahçeye indim ki gülüm ıslanmış / Yârimin göğsüne yadlar yaslanmış (Türkü). Onun, leylâkların altında geniş hasır kanapeye yaslanarak (…) bu sonsuz güzellikleri seyrettiğini düşündüm (Kerîme Nâdir). Sonra peykeye yaslanarak oturdu (Burhan Felek). 3. mec. Güvenmek, sırtını dayamak: Nüfuzlu kişilere yaslanmayı ve yaranmayı Türk halkına dayanmaya tercih etmiştir (Ahmet Kabaklı). Ve Sıdıka Hanım da yüz buldukça yaslanır, hatta ahçıbaşıya haber gönderip istediği yemekleri ısmarlamakta dahi tereddüt etmezdi (Sâmiha Ayverdi).