i. (Kökü kesin olarak belli değildir) 1. Çok küçük yaşta olan insan veya hayvan: İki kuş bir yavru besler yuvada (Pir Sultan Abdal). Şu bindiğim kısrağım gebedir, yavrusu senindir (Refik H. Karay). İşte seneler geçiyor ve pembe dudaklı bir yavru bu kekre, bu buruk âile çeşnisine bir tat getiremiyordu (Sâmiha Ayverdi). 2. teşmil. (Ana baba için) Evlât, çocuk: Sakın dokunmayınız yavrumun sakat koluna (Hüseyin Sîret). Bir elinde baston, öteki elinde yavrusu… (Burhan Felek). 3. (İsim tamlamasının ikinci öğesi olarak) Bildirilen şeyin küçüğü: “Konak yavrusu.” “Saray yavrusu.” “Kapı yavrusu.” “Gemi yavrusu.” 4. argo. Toy, acemi, tecrübesiz kimse. 5. argo. Genç ve güzel kız, kadın: Uff… Ne biçim yavrular var bu filmde!… (Oğuz Aral’dan). 6. sıf. Henüz küçük olan, büyümemiş olan (özellikle hayvan): Yavru şâhin konar sarp kayalarına (Karacaoğlan). Yuvada çırpınan yavru kuşların / Uçmak hevesinde bahar geliyor (Câhit S. Tarancı). ѻ Yavru atmak: (Gebe hayvan) Yavrusunu düşürmek. Yavrum: Kendinden küçük olanlar için kullanılan sevgi sözü: Haydi gel yavrum, benim hatırım için gel (Hüseyin R. Gürpınar). Haydi yavrum, yolcu yolunda gerek (Orhan V. Kanık). İnsanlar umûmiyetle böyledir yavrum (Târık Buğra).