i. ( ek-i-n ; Orta Türk. [Oğuzca] ekin “ekilmiş toprak”) Buğday, arpa vb. tahılların, tohumlarının tarlada filizlenmesinden harmana kadarki durumlarına verilen isim: Önümüzde henüz sararmaya yüz tutmuş ekinleriyle emsalsiz bir panorama dalgalanıyordu (Ahmet H. Tanpınar). Çıkar bu yüzden ekinler yazın adam boyuna (Orhan S. Orhon). Yüzlerde nur, ekinlerde bereket (Orhan V. Kanık). ѻ Ekin biçmek: Olmuş ürünü sapıyle berâber kesip toplamak. Ekin ekmek: Ürün elde etmek için buğday, arpa vb. tahıl tohumlarını tarlaya saçmak. Ekin iti gibi: Başı havada, etrâfındakilere tepeden bakan mağrur kimseler için kullanılır.