Açıklama
- bk. Eyin. egin – eyin < eg-mek
- eğmek. Sırt, arka:
Örnek
Koçyiğit gömleğini giydim eğnime.
Kaynak Tecer, 1969, 24
Bkz.
Koçyiğit gömleğini giydim eğnime.
Kaynak Tecer, 1969, 24
Bkz.
Bu sözcüğe gönderme yapan başlıklar
Eğilmiş olma durumu. | Bir yüzeyin, yatay düzleme doğru eğilmesi, eğiklik. İLE Arka, sırt. | Gövde. | Boy bos, endam.
... İLE Sırt, arka, iki kürek kemiği arası. | Atın omuzları arasındaki yer. | Kel.
Ardından gelebilecekler: n ile başlayan 534 sözcük →
Öncesine gelebilecekler: e ile biten 2.230 sözcük →
“Eğin” sözcüğünün geçtiği bazı FaRkLaR ve ilişkiler... FaRkLaR.net
“Eğin” sözcüğünün TDK sözlüklerindeki karşılıkları... [sozluk.gov.tr] İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
‘arka, sırt’
Ağızlarda eyin biçimi de geçer. Yerel ağızlarda eğin ~ eyin ‘üst baş, giyecek’ olarak da kullanılır.
~ Az ǝyin 1. ‘bedenin baş dışında kalan bölümü’; 2. ‘giysi, üst baş’. -Tkm eğin. -TatK īn, iŋ. -Tara iŋ. -Nog iyin. -Kklp iyin. -Kzk iyin. -Krg iyin, iyn. -Sart egin. -Bar igin. -Alt īn. -Şor eŋin, egin. -Tuv egin. -Yak iän. -Çuv an.
Eski Türkçeden başlayarak kullanılır. Orta Türkçede egin olarak geçer. Eski Kıpçakçada eyin biçimi kullanılır.
Türkçe eg- kökünden geldiği anlaşılıyor: eg- + -in eki (Clauson: ED 109a; Sevortyan: ÊSTJa 1974, 225-227). Doerfer (TMEN 652) -n ekiyle yapılmış bir türev olduğunu dile getirmekle yetinmiştir. Türkçe burun, taban, karın gibi.
Ramstedt (NyK 42: 73-74) eğin’in *egen ‘omuz’ biçiminden geldiğini bildirmiştir. Daha sonra (KWb 130b) eğin’i Moğolca egem biçimiyle birleştirmiştir. Poppe (Lautlehre 60, 126, 154) Ramstedt’in birleştirmesine katılmışsa da Doerfer’in özlü eleştirilerine uğramıştır (TMEN 652). Ancak daha sonra Doerfer (TDAY 1980-1981, 12) eğin ile egem’i “ortak oldukları söz götürmeyen temel sözler” olarak değerlendirmiştir. bk. Doerfer: UAJb. N.F. l: 137.
Egorov’un Çuvaşça an (an puśśi ‘sırt’) biçiminin en (Çuv an) ‘genişlik’ sözüyle bağlı olduğu yolundaki savı yanlıştır (ÊS 26).
“Eğin” sözcüğünün lugatim.com'daki karşılıkları... İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
i. (Eski Türk. egin – eyin “eğmek”) Sırt, arka: Eğnine almıştır gaflet gömleğin / Ömrünün gelip geçtiğin bilmez (Yûnus Emre). Soyarlar eğninden atlas kabâyı / Uryan gelip yine uryan giderler (Aziz Mahmud Hüdâyî). Bu akıncılar, bu serdengeçtiler, çelik kuşaklarıyle demir çarıklarını bir yana atıp keyif ve rahat sedirine yaslandıkları günden beri (…) ipekli gömlekleri eğinlerine kefen, somaki banyo tekneleri cesetlerine mezar olmuştu (Yâkup K. Karaosmanoğlu).