i. ( tut-am ) 1. Bir şeyin bir defada avuç içi veya parmaklarla tutulabilen miktârı: Bir tutam ot yiyip de gitmek için / Belli, gezmiş nice beyâbanlar (Tevfik Fikret). At bahar çayırından ağzına bir tutam ot alınca hassas, ürkek ve tehlikeli bir hayvana dönüyor (Ahmet Hâşim). Ağzındaki bir tutam otu tembel tembel çiğneyen sarı inek (Yusuf Z. Ortaç). 2. Deste, demet: “Tere tutamı.” Dostumun elinde bir tutam çiçek / Ne kadar methetsem o kadar gökçek (Karacaoğlan – Ö.T.S.). 3. Tutulacak yer, kulp, kabza: Kamçının tutam yeri ki sapı demektir (Ahterî-i Kebir – T.S.). ♦ halk ağzı. 4. Dört parmak genişliğinde bir ölçü, uzun bir nesnenin yumulmuş bir elle hesaplanan ölçüsü. 5. Yay boyunu belirlemek için kullanılan yaklaşık 11 santimlik uzunluk ölçüsü. ѻ Tutam tutam: Deste deste, demet demet: Yeleleri ayazda tutam tutam savrularak kâh bir yarın kenarından dizginleri bellerinde kendi kendilerine aşıyorlar… (Rûşen E. Ünaydın).