geçişli f. (E. T. Türk. bisle-mek > besi+le-mek ) 1. Yedirip içirmek, karnını doyurmak: Giydireyim yeşil ile al ile / Besleyeyim kaymak ile bal ile (Karacaoğlan). Günde birkaç fakir besler (Nâmık Kemal). 2. Geçimini sağlamak, geçindirmek: Kocaya varmayıp da hangi îrâdınla geçineceksin? Seni kim besleyecek? (Hüseyin R. Gürpınar). 3. Semirtmek, şişmanlatmak: “Bu koyunları biraz beslemek lâzım, yoksa zor satarız.” 4. Yetiştirmek: “Tavuk beslemek.” Koyun olsam şu dağlarda melesem / Aynalı beşiğe yavru belesem / Büyütsem beslesem asker eylesem (Halk Şiiri). 5. mec. (Bir duyguyu) Gönlünde yaşatıp geliştirmek: “Güven beslemek, kin beslemek, ümit beslemek.” 6. teşmil. Kuvvetlendirmek, güçlendirmek, takviye etmek: “Kızılırmak’ı besleyen kollardan biri kasabanın kenarından geçiyor.” Bu servet yalnız ticâretten gelmiyor, büyük bir zanâat da onu besliyordu (Ahmet H. Tanpınar). 7. Bir şeyin altını bir madde ile doldurmak, dayandığı yeri pekiştirmek, kalınlaştırmak: “Dolabın ayağını tahta ile beslemek gerekir.” ѻ Besle kargayı oysun gözünü: Kendisini yetiştiren ve emek veren insanlara nankörlük edenler için kullanılır. Besledik büyüttük danayı, (şimdi) tanımaz oldu anayı: Kendisine emek verenlere karşı nankörlük edenler için kullanılır. ► Beslemek fiiliyle deyimler: Can beslemek / Koynunda yılan beslemek / Kuş sütüyle beslemek.