İlişkililer buruşuksuz · Yokuşsuz · düzlenmek · düzlü · düzlük · düzcinsel · düzlek -ği · düzüm · düzüm düzüm · düzyazıcı · doğru · Düz çizgisel / düzçizgisel · +5 ›
Açıklama
doğru. ++
İlişkililer buruşuksuz · Yokuşsuz · düzlenmek · düzlü · düzlük · düzcinsel · düzlek -ği · düzüm · düzüm düzüm · düzyazıcı · doğru · Düz çizgisel / düzçizgisel · +5 ›
doğru. ++
... İLE/VE ... İLE/VE Nakışlı ve ince. Sivas/Divriği bölgesinde. İLE/VE Ağrı/Patnos, Çanakkale bölgelerinde. İLE/VE Urfa bölgesinde.
Yatay durumda olan. Eğik ve dik olmayan. | Eğri ya da kıvrımlı olmayan. İLE Dikici, diken. [ÇUVALDIZ < CÜVÂL-DÛZ: Çuval dikmeye özgü iğne.]
Ardından gelebilecekler: z ile başlayan 380 sözcük →
Öncesine gelebilecekler: d ile biten 122 sözcük →
“düz” sözcüğünün geçtiği bazı FaRkLaR ve ilişkiler... FaRkLaR.net
“düz” sözcüğünün TDK sözlüklerindeki karşılıkları... [sozluk.gov.tr] İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
1. Yatay durumda olan, eğik ve dik olmayan; yeksan
2. Kıvrımlı olmayan; doğru, stabil
3. Yüzeyinde girinti çıkıntı olmayan; müstevi
4. Kısa ökçeli, ökçesiz (ayakkabı)
5. Yayvan, altı derin olmayan
6. Kıvırcık veya dalgalı olmayan (saç)
7. Yalın, sade, süssüz olan
8. Çizgisiz, desensiz ve tek renkli
9. Engebesiz olan yer
Birleşik sözler: düzayak, düz baskı, düz flüt, düz hekim, düz kanatlılar, düz paça, düztaban, düz tümleç, düz ünlü, düzyazı, ters düz, yontuk düz
► düz rakı
Birleşik sözler: düz rakı
bk. yalız.
1. Desensiz fanila. (*Yalvaç -Isparta) 2. Kazak. (*Yalvaç -Isparta)
“düz” sözcüğünün lugatim.com'daki karşılıkları... İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
sıf. (Eski Türk. tüz ) 1. Girintisi çıkıntısı olmayan, müstevî: “Düz arâzi.” “Düz ova.” “Düz tahta.” Endâmı, Ortaçağ ressamlarının zühdî levhalarındaki göğsü ve karnı düz, bâkir Meryem vücutları gibi (Yâkup K. Karaosmanoğlu). 2. Her tarafı aynı yöne doğru olan, eğrilip bükülmeden devam eden, doğru, müstakim: “Düz çizgi.” “Düz boru.” 3. Derinliği az, yayvan: “Düz tabak.” 4. mec. Süsü, gösterişi olmayan, sâde: “Düz bir söyleyiş.” “Düz bir elbise.” O her hâlinde düz, samîmî idi (Mehmet Rauf). Sâde mîmârîli bir türbe çok defa tahtadan, sırasına göre oymalı ve zarif, bâzan da düz ve basit bir sanduka, birkaç işlenmiş örtü veya düz yeşil çuha, bir kavuk, bir tuğ… (Ahmet H. Tanpınar). 5. (Kumaş, deri vb. için) Desensiz, tek renkli. 6. (Ayakkabı için) Topuksuz veya çok kısa topuklu. 7. (Saç için) Dalgasız, kıvırcık olmayan. 8. i. Üzerinde girinti çıkıntı, iniş yokuş bulunmayan ârızasız yer, düzlük, ova: Yarın burdan kalkıp gitmeli düze / Almalı kervanı çıkmalı yüze (Köroğlu). 9. zf. Doğru: “Düz basmak.” “Düz durmak.” Düzce yolu düz gider (Orhan V. Kanık). ѻ Düz duvara tırmanıyor (tırmanır): Çok yaramaz çocuklar için kullanılır. Düz etmek: Düz hâle getirmek, dümdüz etmek: Aşk ile koskoca dağları düz ettim (Câhit S. Tarancı). Düz sesli: dilb. Dudakların gerilip düzleşmesi sonucunda ortaya çıkan sesli: “a, e, ı, i.” Düz su: deniz. Aynı derinlikte devam eden, döküntüsü veya bir engeli bulunmayan temiz sâhil suları, filet. Düz tümleç: dilb. Nesne. Düz yolun düz aptalı: Hîle, yalan dolan bilmeyen, dürüst kimse. Düze çıkmak: Selâmete ermek. ● Düzcesi zf. ( İyelik ekinin kalıplaşmasıyle ) Açıkçası, doğrusu. ● (Düm) Düz Bk. DÜMDÜZ ● (Düpe) Düz Bk. DÜPEDÜZ
i. ve sıf. (“katıksız” anlamında Türk. düz kelimesinden) İçinde anason, sakız vb. şeyler bulunmayan sâde üzüm rakısı: Mastika düz hoş olur / Rakı içen sarhoş olur (Kanto). Düz rakıyı içelim / Çapkın bir yâr seçelim (Kanto). İki şişe düz ile üç tabak mezeye yarım İngiliz (Ahmet Râsim).