Sözlük › D › doğru

doğru

Anlam/Değer ilişkileri

Eş anlamlıları akıllıca doğruca he ya yönet
Doğrudan ilişkili sözcükler Doğrulamak doğrulu

“doğru” ile karşılaştırılan sözcükler

eşdeğer biçim aynı başlık parçasında seçenek olarak yazılmış (/)

yerine / değil biri ötekinin yerine düşünülmeli/kullanılmalı

fark (ile) arasında önemli farklar var, karıştırılmamalı

Sözlüklerde (fethigedikli.com, TDK) “doğru” ile ilişkili sözcükler

eş anlam fethigedikli sözlüğü: eş anlamlı

eş anlam (TDK) Güncel Türkçe Sözlük: tanımın sonunda verilen eş anlamlı

eski / yeni terim (TDK) TDK terim sözlükleri: eski terim ile yeni karşılığı

türetme fethigedikli sözlüğü: kökten türetilmiş

birleşik sözcük (TDK) Güncel Türkçe Sözlük: sözcükle kurulan birleşik sözcük

Fark kayıtları

fark (ile)YARARLI ile DOĞRU ile İYİ ile GÜZEL ile SEVAP

Akıl. İLE Ahlâk. İLE Estetik. İLE Din.

fark (ile)LINE/STRAIGHT LINE/STRAIGHT/LIGNE DROITE/DROITE/LINED/GERADE/GERADE LINIE/DOĞRU/MÜSTAKİM ile/||/<> DOĞRU/DÜZ AÇI ile/||/<> STRAIGHT LINE/LIGNE DROITE/GERADE LINIE/DOĞRU

Düzlemde dikdörtgenel konaçlara göre denklemi, ( )olmak üzere ( )olan düzlemsel eğri. Anlamdaş. çizgi. | ( )durgan bir nokta ve ( )olmak üzere, denklemi ( )olan eğri. Anlamdaş. çizgi. @@ açı bk. düz açı. @@ Oklid geometrisinin ilk…

fark (ile)DOĞRU ile/||/<> DOĞRU PARÇASI

İki yönde de sonsuza uzanan geometrik ögedir. @@ İki ucu belirli, sınırlı uzunlukta olan parçadır. İlki sonsuz, ikincisi sınırlıdır.

yerine / değilÇOK DÜŞÜNME" değil/yerine İYİ/DOĞRU/YETERLİ/NİTELİKLİ DÜŞÜNME

Çok düşün(ül)memeli, iyi/doğru/yeterli/nitelikli düşün(ül)meli!

fark (ile)İYİ ile/ve DOĞRU ile/ve GÜZEL

Duyu ve duygu. İLE/VE Düşünce. İLE/VE Duyu ve duygu ve düşünce.

fark (ile)DOĞRU ile YANLIŞ

Doğru/nun kullanım/ı ile. İLE Yanlış/ın kullanım/ı ile.

yerine / değilDOĞRU değil/yerine GEREKTİĞİ GİBİ

Eğer doğru ise başka türlü olamaz.

yerine / değilDOĞRU değil UYGUN

[Ar..] SÂDIK ile MÜNÂSİB[< NİSBET]

fark (ile)DOĞRU ile/ve YANLIŞ

Amacına yakınlaş(tır)mak. İLE/VE Amacından uzaklaş(tır)mak.

fark (ile)DOĞRU/YANLIŞ ile İYİ/KÖTÜ ile GÜZEL/ÇİRKİN/YÜCE

Genelde kötü ve iyi, bir âdet ve gelenek meselesidir ve sözcüklerin nasıl kullanıldığına göre, ya sakınılır ya da hoş karşılanır.

yerine / değilHAKLISIN yerine DOĞRU
yerine / değilDOĞRU değil/yerine GEREKTİĞİ GİBİ

Eğer doğru ise başka türlü olamaz.

yerine / değilDOĞRU/YANLIŞ değil/yerine EN AZ YANLIŞ

Bazen/bazı durum/konu/olaylarda, doğru ya da yanlış üzerinden değil en az yanlışı düşünerek[hesaplayarak, göze alarak] hareket etmek, karar almak durumunda/zorunda kalabilir/olabilirsiniz.

eşit (=)DÜZ = DOĞRU
fark (ile)NOKTA ile/||/<> DOĞRU

Boyutsuz, yalnızca konum belirten geometrik ögedir. @@ Sonsuza uzanan, tek boyutlu geometrik ögedir. İlki boyutsuz, ikincisi tek boyutludur.

fark (ile)NOKTA ile/||/<> DOĞRU ile/||/<> DÜZLEM ile/||/<> UZAY ile/||/<> HİPERUZAY

Boyutsuz konumdur. @@ Tek boyutlu, sonsuz uzanan çizgidir. @@ İki boyutlu, düz yüzeydir. @@ Üç boyutlu ortamdır. @@ Üçten çok boyutlu genelleşmiş uzaydır. Beşi, boyutça sıralanan geometrik nesnelerdir; her biri bir üst boyuta taşır.

fark (ile)NOKTA ile/||/<> DOĞRU ile/||/<> DÜZLEM ile/||/<> UZAY

Boyutsuz konumdur. @@ Tek boyutlu çizgidir. @@ İki boyutlu yüzeydir. @@ Üç boyutlu ortamdır. Dördü, boyutça sıralanan temel geometrik nesnelerdir.

fark (ile)LINE/LIGNE/DOĞRULTU/HAT ile/||/<> LINE/STRAIGHT LINE/STRAIGHT/LIGNE DROITE/DROITE/LINED/GERADE/GERADE LINIE/DOĞRU/MÜSTAKİM ile/||/<> RECTILINEAR/RECTILIGNE/GERADLINIG/DOĞRULU

Vuruşma duruşunda ya da bir çelgi çatmasında, savut uçlarının gösterdiği yukarı-dışarı, yukarı-içeri, aşağı-dışarı, aşağı-içeri diye adlandırılan dört yönden her biri. | Bir katman yüzeyinin, yatay düzlemle kesiştiği çizginin öğlen…

fark (ile)DOĞRUSAL/BİRİNCİ DERECE ile/||/<> CORRECT/DOĞRU ile/||/<> DIRECT/DOĞRUDAN

bk. birinci derece (cebirde). | ... @@ ... | ... @@ ...

fark (ile)CORRECT/DOĞRU ile/||/<> CORRECT/DÜZELTME

[boş] | ... @@ ... | ...

fark (ile)FALSE/FALSITY/FAUX/LE FAUX/FALSCH/DAS FALSCHE/YANLIŞ ile/||/<> FALSE/YANLIŞ/HATA ile/||/<> WRONG/FAUX/FALSUS/FALSCH/YANLIŞ/DOĞRU/HATALI ile/||/<> BUG/YANLIŞ ile/||/<> FALSE/YANLIŞ

Sözeden dildeki 'yanlıştır' birli yükleminin içlemi olan yanlış olma özelliği. | Doğruluk çizelgelerinde geçen 'Y' ya da '0' simgesi bu özelliğin sözeden dildeki adıdır. | Krş.. doğruluk değeri, doğru. @@ Tümdengelimci bir dizgede yapılan…

fark (ile)VERIŞME/DOĞRUCULUK ile/||/<> TRUE/VRAI/VERUS/WAHR/RICHTIG/DOĞRU ile/||/<> VERIFICATION/VÉRIFICATION/VERIFIKATION/DOĞRULAMA/TAHKİK

Sanatta, yazında, çirkinin ve bayağının da gökçebilimsel bir değer olarak yer alması gerektiğini savunan ve XIX. yüzyılın sonunda kurulan bir İtalyan yazın okulu. | Doğruyu söyleyen kimsenin öz belirtisi, niteliği. Bir insanın söz ve…

Sözcük oyunu nedir ›

Ardından gelebilecekler: u ile başlayan 426 sözcük →

Öncesine gelebilecekler: d ile biten 122 sözcük →

Bu sözcükle zincir kur

Türk Dil Kurumu sözlüklerindeki sonuçlar...

“doğru” sözcüğünün TDK sözlüklerindeki karşılıkları... [sozluk.gov.tr] İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...

Güncel Türkçe Sözlük

1. Bir ucundan öbür ucuna kadar yönü değişmeyen, eğri ve çarpık karşıtı

2. Gerçek, yalan olmayan

3. Akla, mantığa, gerçeğe veya kurala uygun

4. Hakikat olan şey; savap

5. Başı ve sonu olmayan düz çizgi

6. Yanlışsız, eksiksiz bir biçimde

7. Hiçbir yöne sapmadan

8. Yakın, yakınlarında

9. Yer bildiren kelimelerden sonra yön kavramı veren bir söz

10. Zaman gösteren kelimelerden sonra “yaklaşırken, az kalmışken, yakınken” anlamlarında kullanılan bir söz

11. Yasa, yöntem ve ahlaka bağlı, dürüst, namuslu olan

12. “Evet” anlamında bir tasdik sözü

Birleşik sözler: doğru açı, doğru akım, doğru dürüst, doğru orantı, doğru parçası, doğru yol, akşama doğru, ikindiye doğru, öğleye doğru, ön doğru, sabaha doğru, yarım doğru, yatık doğru, yatsıya doğru, yönlü doğru, ana doğrusu, yanay doğrusu, aykırı doğrular, eğrisiyle doğrusuyla

Felsefe Terimleri Sözlüğü, 1975

1. Gerçeğe uygun olan. 2. (Mantıkta) Düşünme yasalarına uygun olan.

İng. true · Fr. vrai · Alm. wahr, richtig · Lat. verus

Geometri, 2000
Mantık Terimleri Sözlüğü, 1976

Sözeden dildeki 'doğrudur’ birli yükleminin içlemi olan doğru olma özelliği. || Doğruluk çizelgelerinde geçen D ya da 1 simgesi, bu özelliğin sözeden dildeki adıdır. Krş.. doğruluk değeri, yanlış.

Eski hakikat · İng. true, truth · Fr. vrai, le vrai · Alm. wahr, das Wahre

Matematik Terimleri Sözlüğü, 1983 (1)

1. Düzlemde dikdörtgenel konaçlara göre denklemi, (…)olmak üzere (…)olan düzlemsel eğri. Anlamdaş. çizgi. 2. (…)durgan bir nokta ve (…)olmak üzere, denklemi (…)olan eğri. Anlamdaş. çizgi.

Eski müstakim · İng. line, straight line, straight · Fr. ligne droite, droite · Alm. Gerade, gerade Linie · Lat. lined

Matematik Terimleri Sözlüğü, 1983 (2)

açı bk. düz açı.

Matematik Terimleri Sözlüğü, 1983 (3)

Oklid geometrisinin ilk (tanımsız) kavramlarından biri.

İng. straight line · Fr. ligne droite · Alm. gerade Linie

Kubbealtı sözlüğündeki sonuçlar...

“doğru” sözcüğünün lugatim.com'daki karşılıkları... İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...

DOĞRU

sıf. (Eski Türk. toġru – toġuru < toġur-mak “bir şeye doğru yönelmek”) [Kelime toġrі şeklinde Arapça ve Farsça’ya da geçmiştir] 1. Bir uçtan bir uca yönünü değiştirmeden giden, aynı doğrultuda devam eden, müstakim: “Doğru yol.” “Doğru çizgi.” “Doğru duvar.” Kaldırımsız, daracık, iğri sokak, doğru sokak (Yahyâ Kemal). 2. Yalan veya yanlış olmayan, gerçeğe uygun, gerçek: “Doğru hesap.” “Doğru haber.” “Doğru bir okuyuş.” “Doğru çözüm.” 3. Akla, mantığa ve duruma uygun, yerinde, münâsip: “Doğru davranış.” “Doğru karar.” 4. Hak ölçülerinin, ahlâk kurallarının, yasanın gerektirdiği şekilde davranan, nâmuslu, dürüst, güvenilir: Fakat çok doğru bir adamdı (Ömer Seyfeddin). 5. (Saat ve âletler için) Zamânı veya ölçüyü göstermesi gerektiği şekilde gösteren, işini tam yapan: “Doğru terâzi.” ♦ i. 6. Hak ölçülerine uygun olan şey, gerçek, hakîkat: Doğrudan ayrılmaz (Ömer Seyfeddin). İyinin doğrunun aşkın güzelin / Yok mu bir zerre kadar kıymeti (Orhan S. Orhon). 7. mat. İki noktadan geçen düz çizgi. ♦ zf. 8. Yönünü değiştirmeden, aynı doğrultuda: “Doğru yürümek.” “Doğru gitmek.” 9. Ölçüsüne veya aslına uygun şekilde, yalnışsız, hatâsız: “Doğru tartmak.” “Doğru ölçmek.” “Doğru okumak.” “Doğru telaffuz etmek.” 10. Hak ve hukūka riâyet ederek, olması gerektiği gibi dürüst bir şekilde, doğrulukla: “Doğru çalışmak.” “Kendi aleyhinize olsa dahi doğru davranınız.” 11. Hiç vakit geçirmeden, sağa sola uğramadan, doğruca [Bu anlamda vurgu ilk hecededir]: Ahmet Bey emri alır almaz doğru dîvânıharbe gitti (Nâmık Kemal). Doğru İstanbul’a gelirim (Orhan V. Kanık). O bu söze hiç aldırış etmeyerek doğru babasına koştu (Kerîme Nâdir). ♦ takı. 12. -e yönelmiş olarak, -e karşı, -e müteveccihen: Bir cephâne arabasına doğru fırladı (Nâmık Kemal). Roma Kartalı şarka doğru uçuşu için bu kaleyi seçmiş (Ahmet H. Tanpınar). 13. Yaklaşırken, az kalmışken, yakın: “Çayın acılığını dibine doğru farkettim.” “İstasyona doğru tren hızını kesti.” Öğleye doğru muâyene odasının önü doldu (Peyâmi Safâ). Son bahara doğru kasabamızın sabahları pek, pek güzelleşir (Târık Buğra). 14. ünl. “ Evet” anlamında tasdik sözü: Öyle mi? Doğru, hakkın var (Ahmed Midhat Efendi). Doğru, fakat yaşadıkları topraklardaki devlet daha henüz kendini bile idâreden âciz (Refik H. Karay). ѻ  Doğru bulmak: Uygun görmek, tasvip etmek: Fakat genç kadın kendilerini teşhir etmeyi doğru bulmadı (Ahmet H. Tanpınar). Önceleri bunu kurtarmalık için biriktiriyor sanmış, doğru bulmuştu (Kemal Tâhir). Doğru doğru dosdoğru: Doğrusu şu ki. Doğru durmak: 1. Dik durmak. 2. Uslu durmak, yaramazlık yapmamak, kabahat işlememek, rahat durmak. Doğru dürüst: Kusursuz, yanlışsız, tam ve tatminkâr bir şekilde: Daha doğru dürüst yürüyemeden ata binmekle hatâ ettim (Reşat N. Güntekin). Evde hasta var, bir haftadır doğru dürüst gazete bile okuyamadım (Ahmet H. Tanpınar). Türkçe’yi artık doğru dürüst konuşan kalmadı (Burhan Felek). Doğru olmak: Dürüst davranmak: Ben sana diyorum ki bana karşı doğru ol (Peyâmi Safâ). (Yapılan bir şey) Doğru olmamak: Uygun düşmemek, yerinde ve münâsip olmamak: Buraya girmem belki doğru olmadı (Reşat N. Güntekin). Doğru oturmak: Uslu oturmak, yaramazlık yapmamak, doğru durmak. Doğrudan doğruya: Araya bir şey girmeden, vâsıtasız olarak: Son baharı (…) akla uğramadan doğrudan doğruya rûha giden bir lisanla anlatıyor (Ahmet Hâşim). Boğaziçi doğrudan doğruya Türkler’in eseridir (Yahyâ Kemal). Nihâyet ötekiler aradan çıktı ve doğrudan doğruya birbirlerine yazmaya başladılar (Bediî Fâik). ● Doğruca zf. Dosdoğru, sağa sola sapmadan, araya vâsıta veya zaman koymadan: Şükriye Hanım lakırdısını bitirince (…) vazîfesini yapmış bir insan ferahlığı ile doğruca kalfaların odasına canını atardı (Sâmiha Ayverdi) ● Doğrudan sıf. (Ayrılma hâli ekinin kalıplaşmasıyle) 1. Aracısız: “Doğrudan görüşme.” 2. zf. Doğrudan doğruya: “Doğrudan müdüre çıkmalısın.” ● Doğrusu zf. (İyelik ekinin kalıplaşmasıyle) Doğru olanı şudur ki, gerçeği söylemek gerekirse, gerçekten, hakîkaten, filhakîka: Çok güzel levha imiş, doğrusu şenlendi oda (Mehmet Âkif). Hele biraz is kokutmuşsun bayıldım doğrusu (Yusuf Z. Ortaç). Doğrusu çok alın teri döktük amma değerdi (Enis B. Koryürek). ● (Dos) Doğru Bk. DOSDOĞRU  

lugatim.com/s/DOĞRU
Paylaşayım... Facebook X LinkedIn WhatsApp