geçişsiz f. (Eski Türk. tavran-mak “acelesi varmış gibi görünmek”) 1. Kalkmak üzere harekete geçmek, hareket edip kalkmak: Ama herif ele avuca sığar canavar değil ki, davrandı kalktı (Ahmed Midhat Efendi). Davrandı, sonra düştü yolun bir kenârına (Tevfik Fikret). Davran kır atım gel yokuşa davran / Yokuşun başında soyuldu kervan (Türkü). 2. Kendini korumak ve karşı durmak üzere hareket etmek: “Davranmasına meydan bırakmadan bayılttılar.” Ya Mergup Bey davranacak olursa (Ahmed Midhat Efendi). 3. mec. Duruma göre şöyle veya böyle tavır takınmak, şöyle veya böyle hareket etmek: “Çekingen davranmak.” “Dikkatli, insaflı, gāfil davranmak.” Hiçbir şey olmamış gibi davran (Burhan Felek). Fazla sert davranma (Târık Buğra). ♦ (-e) 4. Bir işi yapmak üzere hazırlanmak, yapmaya teşebbüs etmek: Dudaklarını bir daha ıslatmaya davrandı (Ahmed Midhat Efendi). Sofra misâfiri kadınlar kalkıp gitmeye davrandılar (Ahmed Midhat Efendi). Kızın yine gitmeye davrandığı esnâda Nihat Bey, dur Nerîman… (Hüseyin R. Gürpınar). 5. Kullanmak üzere bir şeye el atmak: “Silâha davranmak.” Galata’nın beş hırsızı kamalara davrandı (Ahmed Midhat Efendi). Kılıcına davranmaya meydan kalmadı (Ömer Seyfeddin). Ufak bir cevelândan sonra Tünel’e kadar geldiler, Ahmed Şevki Efendi cebine davranarak dedi ki… (Hâlit Z. Uşaklıgil). ѻ Davranma: Karşıdakinin hücûma geçmesini önlemek için söylenen ihtar sözü, kımıldama: “Davranma yakarım!”