i. (Eski Türk. tiriglik > tirilik > dirilik > dirlik ) 1. Bir tedirginliği, üzüntü ve sıkıntısı olmama durumu, huzur, rahat, iyi geçim: Zevcesinin îtimâdı haleldar olduğu için bâdemâ dirlikleri düzenleri bozulacağını biliyordu (Hüseyin R. Gürpınar). Eflak, Boğdan, Mısır, Tunus, Kırım, Yemen, Hicaz, Irak / Senin ulu bayrağının gölgesinde dirlik buldu (Mehmet E. Yurdakul). Bir yıl var ki dirlik yüzü görmemekte zavallı (Mehmet E. Yurdakul). 2. Hayat: Cansız gel bu kapıya bâkî dirlik bulasın (Yûnus Emre). Ölüm dirlik-durur anın yolunda / Gedâlık pâdişahlıktır yolunda (Şeyhoğlu Mustafa). Bize onsuz oldu bu dirlik haram (Süleyman Çelebi). 3. Geçim ve yaşama için gerekli şey, maaş, maîşet, nafaka: Sonra da hem âilenin en yaşlısı, hem de varlık ve dirlik bakımından en hatırlısı olması, çevresinin akrabâ ve âşinâ halkasını sun’î ve zorlama bir alâka ve tâzim yarışında tutardı (Sâmiha Ayverdi). 4. târih. Osmanlılar’da devlet tarafından geçim vâsıtası olarak verilen maaş yâhut tımar, ulûfe ve mevâcip: İsfendiyar Bey dahi hünkârın vezîri Bâyezid Paşa’ya elçi gönderdi, kerem edin, hünkâr hazretlerinden dilek edin kim benim dirliğim bu Kastamoni’dendir (Âşıkpaşazâde). Şehirli ve reâyâ ve dirlik sâhibi olanlar yerli yerinde durup hareket etsinler, kimseye zarar yoktur (Kâtip Çelebi’den Seç.). Sen de onlara öğütler verdin, dirlikler bağışladın (Ahmet H. Müftüoğlu). ѻ Dirlik düzenlik: İyi geçim, huzur, rahatlık: Dirlik düzenlik içinde kendi ana vatanında yaşayıp ihtiyarlamayı, memleketinin yeni hayâtına, saâdetine katılmayı hak etmişti (Hâlide E. Adıvar). Allah mübârek etsin, dirlik düzenlik versin (Reşat N. Güntekin). Adam niye yaşar? Evini, ocağını, barkını dirlik düzenlik içinde tutmak, yad ele çiğnetmemek için (Mustafa N. Sepetçioğlu). Dirlik yüzü görmemek: Hiç rahat etmemek. Dirliği çalınmak: Yeniçeri ocağı mensuplarının ulûfelerini cezâ olarak kesmek. Dirliğini kesmek: Maaşını kesmek, maîşetine engel olmak.