İlişkililer hab · hab merkezi · ervâh
Açıklama
uyku.
Örnek
"Ervâh-ı ezelde taksim bâbında / Herkese bir türlü ihsân ederler / Kimiler gam çeker hayâl hâbında / Kimini tahtında sultân ederler.", ? ? ?"
2 ayrı başlık
İlişkililer hab · hab merkezi · ervâh
uyku.
"Ervâh-ı ezelde taksim bâbında / Herkese bir türlü ihsân ederler / Kimiler gam çeker hayâl hâbında / Kimini tahtında sultân ederler.", ? ? ?"
Arapça ḥabb kökünden gelen 6 sözcük:
haphububabdüllezizhabbüllezizkontrol hapıİlişkililer hâb · hub II · hub I · hab merkezi · göbek · odak
merkez, odak, göbek bkz. hub II
Örneğin Türkiye, bütün bu bölgede bu entegrasyonu sağlayacak, enerji habı olacak, beşeri sermayeyi değerlendirecek ve ihraç edecek.
Kaynak CErtem, Star, 13.1.2013
Kişi Ceylan Ertem
Yıl/Tarih 13.1.2013
Ardından gelebilecekler: b ile başlayan 2.236 sözcük →
Öncesine gelebilecekler: h ile biten 153 sözcük →
“hâb” sözcüğünün TDK sözlüklerindeki karşılıkları... [sozluk.gov.tr] İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
Köken: Farsça ḫvāb
► uyku
“hâb” sözcüğünün lugatim.com'daki karşılıkları... İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
( ﺣﺐّ ) i. (Ar. ḥabb ) 1. Tâne, tahıl tânesi: Râh-ı aşkında senin peykânına can verdiğim / Bu ki Kâbe yollarında habb-i rümman tatlıdır (Necâtî Bey). 2. Tâne hâlinde ilâç. Bk. HAP ѻ Habbü’l-gurab: Bk. HABBÜLGURAB . Habbü’l-leziz: Bk. HABBÜLLEZİZ.
( ﺧﻮﺍﺏ ) i. (Fars. ẖāb > ḫāb ) Uyku: Hâb-ı gafletten uyanmaz zâhidi gördüm dahi / Tuttu Zâtî on sekiz bin âlemi âvâz-ı aşk (Zâtî’den). Her neye im’ân ile baksan olur iş âşikâr / Etmiş istîlâ cihânı hâb-ı gaflet perdesi (Karagöz Gazeli). Bir sükût-ı amîk olur peydâ / Sanki hâba varır bütün eşyâ (Abdülhak Hâmit). ѻ Hâb-ı adem: “Yokluk uykusu” Ölüm uykusu: Rûh-bahş oldu Mesîhâ-sıfat enfâs-ı bahâr / Açtılar dîdelerin hâb-ı ademden ezhâr (Bâkî). Hâb-ı hargûş: 1. Tavşan uykusu, kuşkulu ve hafif uyku. 2. mec. Hîle, düzen: Mest edip şîre-i da’vî vü gurûr ile beni / Hâb-ı hargûş ile ol neşveyi teskîn etti (Esrar Dede). ● Hâb-âlûd (-âlûde) ( ﺧﻮﺍﺏﺁﻟﻮﺩﻩ – ﺧﻮﺍﺏﺁﻟﻮﺩ ) birl. sıf. (Fars. ālūd > ālūde “bulaşmış” ile) Uyku basmış, uykuya dalmış, uykusu gelmiş: Gamzesine çeşm-i hâb-âlûd-ı dilber yastanır / Şol dilâver gibi kim yattıkça hançer yastanır (dayanır) (Necâtî Bey). Nigâh-ı merhamet ümmîdin etmem çeşm-i cânânı / Humâr-ı bâde-i nahvetle hâb-âlûde gördüm ben (Fıtnat Hanım). ● Hâb-âver ( ﺧﻮﺍﺏ ﺁﻭﺭ ) birl. sıf. (Fars. āver “getiren” ile) Uyku getiren: Vatan hikâyesi hâb-âver oldu huzzâra / Ben ağladım yine te’sîr-i dâsitânımdan (Muallim Nâci). ● Hâb-dîde ( ﺧﻮﺍﺏ ﺩﻳﺪﻩ ) birl. sıf. (Fars. dіde “görmüş” ile) “Uyku görmüş” Rüyâ görmüş, bülûğa ermiş (genç). ● Hâb-gir ( ﺧﻮﺍﺑﮕﻴﺮ ) birl. sıf. (Fars. gіr “tutan” ile) Uykulu: Zavallı minderin âgûş-ı hâb-gîrinde (Hüseyin Sîret). ● Hâb-nâk ( ﺧﻮﺍﺑﻨﺎﻙ ) tür. sıf. (Fars. -nāk ekiyle) Uykulu, uykusu gelmiş olan.