( ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ) i. (Fars. ḫānedān ) 1. Köklü, asil ve büyük âile, târihteki tanınmış bir kimseye dayanan soy: Evvelâ hâkan olan, içlerinde hânedânın en bilgilisi olmak gerek (Kâtip Çelebi’den Seç.). Pîrîzâde’ydi nâm u şânı / Beş yüz senelikti hânedânı (Abdülhak Hâmit). Selçuk târihinde Bizans hükümdar hânedânının Komninos unvânını muhâfaza ederek müslüman olmuş prensler vardır (Yahyâ Kemal). 2. i. ve sıf. teşmil. Bulunduğu yerde herkesçe misâfirperver olarak bilinen, evi açık, asil ve cömert kimse [Bu anlamda hem çoğul hem tekil olarak kullanılır]: Bu memleketin hânedanlarındandır (Şemseddin Sâmi). Gāyet hânedan, mün’im, mükrim, kapısı dâima herkese küşâde, sofrası hazırdır. Misâfirlerini memnûniyetle, beşâşetle kabul eder (Fâik Reşat). ѻ Hânedân-ı nübüvvet: Hazret-i Muhammed’in âilesi.