( ﻫﺮﻡ ) i. (Ar. herem ) İhtiyarlık ve bundan ileri gelen zaaf hâli, kocama, ihtiyarlama: Çok yaşaya tâ o kadar kim ana / Ola nümâyan herem-i rûzigâr (Nef’î). Ağardı mûy-i ser gelmez mi sana intibâh ey dil / Şebâb-ı unfuvan geçti eyyâm-ı herem bastı (Nazîm). Eyyâm-ı heremde tutalım genc bulunmuş / Âdem o zaman n’eyleyeyim genç bulunmaz (Nedim). ● Herem-dîde ( ﻫﺮﻣﺪﻳﺪﻩ ) birl. sıf. (Fars. dіde “görmüş” ile) İhtiyarlamış, yaşlanmış: Üstündeki fersûde, herem-dîde ocaktan / Yükselmede bir ince duman, mâil ü memdûd (Tevfik Fikret). ● Herem-pezir ( ﻫﺮﻣﭙﺬﻳﺮ ) birl. sıf. (Fars. pezіr “kabul eden” ile) “İhtiyarlığı kabul eden” İhtiyarlamış: Gönlümdeki yâre tâzelensin / Oldukça herem-pezîr zâtım (Abdülhak Hâmit). ● Herem-resîde ( ﻫﺮﻡ ﺭﺳﻴﺪﻩ ) birl. sıf. (Fars. resіde “ulaşmış” ile) İhtiyarlığa ulaşmış, pîr olmuş, kocamış: Uzak ufuklara bir iştiyâk-ı pür-halecan / Okur neşîde-i derd-i herem-resîdesini (Tevfik Fikret).