( ﺧﺎﺹّ ) sıf. (Ar. ḥuṣūṣ “özel olmak”tan ḫāṣṣ ) 1. Bir şeye veya bir kimseye âit olup başkasında bulunmayan, ona mahsus olan, özgü: Buldum o Teselya dilberinde / Ol kıt’aya has bir melâhat (Muallim Nâci). İlk cuma namazını bir vakitler temelleri arasında dolaştığı bu câmide kılmış (…) Evliyâ Çelebi’nin kendisine has buluşu ile genişliğini, mermer döşemelerinin beyazlığını “harem-i beyaz”, “ak yayla” diye anlatmaya çalıştığı ve billûra benzettiği avlusuna uzun uzun bakmıştı (Ahmet H. Tanpınar). 2. Bir şeye veya bir kimseye ayrılmış olan, herkese âit olmayan, husûsî, özel. 3. Saf, hâlis, katışıksız (şey): “Has ekmek.” “Has yün.” “Has un.” Düşsen dahi refîk-i hâssa / Eyler seni dâğ-dâr-ı firkat (Muallim Nâci). En has gülü bahçenin (Fâruk N. Çamlıbel). 4. Bir hükümdârın şahsına veya sarayına âit olan: “Has ahır.” “Has bahçe.” “Has fırın.” Harîm-i hâssa yol vermez açılmaz şahs-ı nâdâna (Bâkî). 5. Seçkin, temâyüz etmiş (kimse, sınıf, topluluk): “Meclis-i has.” “Dîvân-ı has.” Anın içün Hak katında hâs idi (Süleyman Çelebi). 6. i. târih. Osmanlı Devleti’nde pâdişahlara, vezir, beylerbeyi, sancak beyi gibi devlet ricâline ayrılan, yıllık geliri 100.000 akçenin üstündeki arâzi: Kapudan Paşa haslarına yüz bin akçe terakkî ferman oldu (Kâtip Çelebi’den Seç.). ѻ Has bahçenin gülü: Güzel, asil ve seçkin: Yeni açmış has bahçenin gülüsün (Karacaoğlan). Has dur: eski. (Selâma durmak veya tâlim için) “Hazır ol!” kumandası. Hâssü’l-has hil’at: En güzel kumaşlardan yapılan hil’at. Hâssü’l-havas: tasavvuf. Mânevî hayâtı en mükemmel şekilde yaşayan seçkin kimseler, âriflerin en seçkini. ● Hassa ( ﺧﺎﺻّﻪ ) sıf. Has kelimesinin tamlamalarda ortaya çıkan aynı mânâdaki müennes şekli: “ Hazîne-i hassa. ” Bk. HASSA .