( ﺧﺎﺻﻴّﺖ ) i. (Ar. ḫāṣṣ “has olan”dan yapma mastar eki - iyyet ile ḫāṣṣiyyet ) 1. Bir şeye has nitelik, o nesnede bulunan meziyet, kuvvet, tesir, hassa: Ve fağfûrîde üç hâsiyet vardır ki yeşimden gayri hiçbir cevherde yoktur (Kâtip Çelebi’den Seç.). Muhakkak ki bu medeniyet onların bağrında dövüle dövüle, işlene işlene şeklini, tadını (…) hâsiyetini tamamladı (Sâmiha Ayverdi). 2. (Yiyecek, içecek için) Fayda, yarar: Kahvenin ziyâde kavrulması fenâdır, hâsiyeti gider (Kâtip Çelebi’den Seç.). Pâdişâhın biri nedîmine, “Şarapta ne hâsiyet var ki herkes buna bu kadar müptelâ oluyor?”der (Fâik Reşat).