( ﺣﺴﺮﺕ ) i. (Ar. ḥasret ) 1. Ayrı kalınan veya elden kaçırılan bir şeye karşı duyulan istek, tekrar görme ve kavuşma arzusu, özleyiş, özlem, iştiyak: Cennet değil mi yâr ile sohbet dedikleri / Dûzah değil mi âteş-i hasret dedikleri (Nev’î’den). Bugün yine içimi derin bir İstanbul hasreti kavuruyor (Rûşen E. Ünaydın). Balkan şehirlerinde geçerken çocukluğum / Her lahza bir alev gibi hasretti duyduğum (Yahyâ Kemal). 2. halk ağzı. Özlenen şey veya kimse: Hasret olan hasretine kavuşur (Pir Sultan Abdal). ѻ Hasret çekmek: İçi, özlediği şey veya kimseye kavuşma arzusu ile dolu olmak, kavuşamamanın üzüntüsünü yaşamak: Birbirimize yakın, birbirimize hasret çekerek yaşıyorduk (Aka Gündüz). Yaylada bir yaprağa hasret çeken çobanlar… (Fâruk N. Çamlıbel). Sen bahtsızdın… Fakat senin acını gören, sana hasret çekerek yabancıların himâyesinde bir evlât büyüten annem kadar değil (Kerîme Nâdir). Hasret gitmek: Hasretini çektiği, görmek istediği bir şey veya kimseye kavuşamadan ölmek: Anasına hasret giden oğul gibiyim (Behçet K. Çağlar). Hasret kalmak: 1. Özlediğine kavuşamamış olmak: Suya hasret kalan gül bu haberle solacak (Fâruk N. Çamlıbel). 2. Çok özlemek: Belki de rüzgârda namaz bezidir / Yüzüne hasret kaldığım anacığımın (Câhit S. Tarancı). (Bir şeyin) Hasretini çekmek: (İhtiyâcını duyduğu şey veya kimseye) Kavuşamamanın üzüntüsünü yaşamak: Hasretini çektiğim babam (Nâmık Kemal). Her mısrâda insanlık gemisinin uzun zamandır hasretini çektiği kıyılara yaklaştığını sezersiniz (Cemil Meriç). ● Hasret-engiz ( ﺣﺴﺮﺕ ﺍﻧﮕﻴﺰ ) birl. sıf. (Fars. engіz “koparan” ile) Hasret uyandıran: Nidâ-yı hasret-engîzi eder vicdanları pür-cûş (Cenap Şahâbeddin). ● Hasret-güdaz ( ﺣﺴﺮﺕ ﮔﺪﺍﺯ ) birl. sıf. (Fars. gudāz “eriten” ile) Hasretle yanan. ● Hasret-keş Bk. HASRETKEŞ ● Hasret-nâme ( ﺣﺴﺮﺗﻨﺎﻣﻪ ) birl. i. (Fars. nāme “yazılı şey” ile) Hasreti dile getiren mektup. ● Hasret-zede ( ﺣﺴﺮﺗﺰﺩﻩ ) birl. sıf. (Fars. zede “tutulmuş, uğramış” ile) Hasrete uğramış.