Sözlük › H › hoş

hoş

a.f.

İlişkililer kıyak · can · hoşça · hoşluk · hoşlaşmak · hoş hoş · hoş hoş etmek · bir hoş olmak · hoşgörür, hoş görür · öğretmence

Açıklama

  1. bir hoş
  2. hoş gelmek
  3. Hoş geldin, üç geldin, beş geldin
  4. hoşa gitmek

Örnek

Öğretmence görünmeyi oldum olası beğenmezdi. Bir hoş küçümserdi.
Eh, Davut Ağa geldi. -Hoş geldin, üç geldin, beş geldin.
-Peki beyim! Bu emir şoförün hoşuna gitti. Kendi kendine, ulan dedi. Ne âlâ iş. 2 ceza yazarlarsa 5 derim, kırkını ??zaya altmış papeli de kendime! Emin Beyin bugün bir başkalığı var. Kimbilir ne. Zengin herif belki borsada aksiyon kapatacak.

Kaynak HKıyafet, 1984, 7 | Türkmen/Cemiloğlu, Mİhsanî, 208 | Aka Gündüz, Üvey ana, 1974, 170

Kişi Hasan Kıyafet · Mevlüt İhsani · Aka Gündüz

Yıl/Tarih 1984 · 1974

Köken ailesi

Farsça ḫoş kökünden gelen 7 sözcük:

hoşafhoşçahoşbeşhelalühoşhoşsohbethoşgörüsüz

Köken ailesinin tümünü göreyim... →

Anlam/Değer ilişkileri

Eş anlamlıları kıyak
Doğrudan ilişkili sözcükler hoşça hoşlaşmak hoşluk
Yabancı karşılıkları can

“hoş” ile karşılaştırılan sözcükler

eşdeğer biçim aynı başlık parçasında seçenek olarak yazılmış (/)

yerine / değil biri ötekinin yerine düşünülmeli/kullanılmalı

fark (ile) arasında önemli farklar var, karıştırılmamalı

Sözlüklerde (fethigedikli.com, TDK) “hoş” ile ilişkili sözcükler

Türkçe / yabancı karşılık fethigedikli sözlüğü: biri ötekinin Türkçe ya da yabancı karşılığı

eş anlam fethigedikli sözlüğü: eş anlamlı

türetme fethigedikli sözlüğü: kökten türetilmiş

yazım / ses yakını fethigedikli sözlüğü: yazımı ya da sesi yakın

birleşik sözcük (TDK) Güncel Türkçe Sözlük: sözcükle kurulan birleşik sözcük

Fark kayıtları

fark (ile)HOŞ ile/ve/||/<> ŞİRİN

Beğenilen, keyif ve/ya da zevk veren. İLE/VE/||/ Sevimli.

yerine / değilHOŞ değil/yerine/= HOŞ

hoşbeş hoşgörü hoş koku hoşkuran hoşsohbet bir hoş helalühoş mayhoş meyvehoş Beğenilen duyguları okşayan zevk veren bununla birlikte Beğenilen duyguları okşayan bir biçimde

fark (ile)GÜZEL ile HOŞ
yerine / değilBOŞ değil/yerine HOŞ

Yakından bakarsak. İLE/DEĞİL/YERİNE/>< Uzaktan bakarsak.

yerine / değilNICE yerine HOŞ

Sözcük oyunu nedir ›

Ardından gelebilecekler: ş ile başlayan 542 sözcük →

Öncesine gelebilecekler: h ile biten 153 sözcük →

Bu sözcükle zincir kur

Türk Dil Kurumu sözlüklerindeki sonuçlar...

“hoş” sözcüğünün TDK sözlüklerindeki karşılıkları... [sozluk.gov.tr] İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...

Güncel Türkçe Sözlük

Köken: Farsça ḫoş

1. Beğenilen, duyguları okşayan, zevk veren

2. ► bununla birlikte

3. Beğenilen, duyguları okşayan bir biçimde

Birleşik sözler: hoşbeş, hoşgörü, hoş koku, hoşkuran, hoşsohbet, bir hoş, helalühoş, mayhoş, meyvehoş

Kubbealtı sözlüğündeki sonuçlar...

“hoş” sözcüğünün lugatim.com'daki karşılıkları... İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...

HOŞ

( ﺧﻮﺵ ) sıf. (Fars. ḫōş ) 1. Duyguları okşayan, zevk veren, beğenilen, güzel, iyi, latif: Bâki kalan bu kubbede bir hoş sadâ imiş (Bâkî). Boyun bağımı çözüyordum, elimde o güne kadar bilmediğim hoş bir koku duydum (Refik H. Karay). Ey bahçesinin hoş günlere açık kapısı (Orhan V. Kanık). 2. zf. Aslına bakarsan, aslında, gerçi: “Hoş onun da gitmeye niyeti yoktu ya.” “Hoş, geliyorum dese onu ağırlayabilecek miydim?” Hoş polis her şeyi bilir ya (Peyâmi Safâ). Hoş, onun nazını yalnız kalfalar değil hanımlar da çekerlerdi (Sâmiha Ayverdi). ѻ Hoş bulduk: “ Hoş geldin” sözüne verilen cevap. Hoş geçmek: E. T. Türk. Hoş vakit geçirmek, eğlenmek: Gül ü lâle açılmıştır bugün hoş geç ko yarını / Çü ömrün hâlini bildin ki gitmeğe şitâb eyler (Ahmedî). Koma elden ayâğı fırsat el vermişken ey sâkî / Mey iç hoş geç kişiye âkıbet vermez aman yer yer (Zâtî). Hoş (Safâ) geldin (geldiniz): Gelen bir kimseye söylenen karşılama sözü: Hoş geldin sevdiğim in dedi bana (Karacaoğlan). Vay efendim, hoş geldiniz, safâ geldiniz! Veriniz eteğinizi öpeyim dedi (Fâik Reşat). (Bir şey birine) Hoş gelmek: (Yapılan, olan bir şey birinin) Hoşuna gitmek: Pek hoş geliyor rûhuma hulyâ-yı sükûnet (Hüseyin Sîret). Hoş görmek: Müsâmaha ile karşılamak, kızılacak bir şeyi hoş görü ile karşılayıp affetmek: Yaratılanı hoş gör yaratandan ötürü (Yûnus Emre). Perîşan sözlerimden bıkma, hoş gör yâ Resûlallah (Mehmet Âkif). Üvey annem bu oyunu haylazlık saymakla berâber başından biraz eksildiğim için hoş görüyordu (Kerîme Nâdir). Hoş görünmek: 1. (Bir şey bir kimseye) Güzel gelmek, hoşuna gitmek: “Önce bana çok hoş göründü, fakat dikkat edince kusurlarını görmeye başladım.” 2. Karşısındakinde iyi bir etki bırakmak: Ona hoş görünmek için uğraşıyordu (Yâkup K. Karaosmanoğlu). (Birini) Hoş tutmak: (Birine) İyi muâmele etmek, şefkatli davranmak: Garîbindir onu hoş tut efendim işte biz gittik / Gönül derler ser-i kûyunda bir dîvânemiz kaldı (Hayâlî Bey – Ş.A.D.). Zevcim bana nispetle yaşlı, fakat iyi bir adam; beni gāyet hoş tutmaya gayret ediyor (Hüseyin R. Gürpınar). Hoşa gitmek: Beğenilmek: Zâten tiyatro eseri ancak iki sûrette hoşa gider (Reşat N. Güntekin). Sonuna doğru hoşa giden bâzı beyitler kaydedilmişti (Ahmet H. Tanpınar). Hoşuna gelmek: halk ağzı. Hoşuna gitmek, beğenmek: Vefâtımdan sonra neresi hoşunuza gelirse oraya gidiniz (Hüseyin R. Gürpınar). Peşkiri kaça aldınız? Hoşuma geldi, ben de aradım, abdest mendili olur diye. Böylesini bulamadım (Fahri Celâl). Hoşuna gitmek: (Birini, bir şeyi) Beğenmek, hoşlanmak: Hangi lokanta hoşuna giderse orada yemek yiyelim (Ahmed Midhat Efendi). Bir arkadaş, “Nasıl, hoşuna gitti mi?” diye sordu (Rûşen E. Ünaydın). İhtiyar adam bu şaka çok hoşuna gitmiş gibi güldü (Sait Fâik). ● Hoşâ ( ﺧﻮﺷﺎ ) ünl. (Fars. nidâ elifi -ā ile) Ne hoş, ne iyi, ne güzel: Hoşâ ikbâl-i âlem-gîr-i şer’î kim safâsından / Olur dünyâ vü mâ-fîhâ serâser hürrem-i tevfîk (Leskofçalı Gālib). ● Hoş-âb Bk. HOŞAB ● Hoş-âhenk ( ﺧﻮﺵ ﺁﻫﻨﻚ ) birl. sıf. (Fars. āhenk ile) Âhengi tatlı olan, âhenkli. ● Hoş-âmedî Bk. HOŞÂMEDÎ ● Hoş-âvaz ( ﺧﻮﺵ ﺁﻭﺍﺯ ) birl. sıf. (Fars. āvāz “ses” ile) Güzel sesli, sesi güzel olan: Fasl-ı bahâr mürg-ı hoş-âvâzı söyletir (Fıtnat Hanım). ● Hoş-âyende ( ﺧﻮﺵ ﺁﻳﻨﺪﻩ ) birl. sıf. (Fars. āyende “gelen” ile) Hoşa giden, beğenilen: Sâhir-i mu’cize-perdâz u hoş-âyende-edâ (Nâilî). Gelince böyle gelsin âleme tıfl-i hoş-âyende (Nâbî). Şurası hoş-âyendedir ki kız mâcerâyı duyunca gayrete gelip âşıkına ber-vech-i âtî bir nâme yazmıştır (Muallim Nâci). ● Hoş-bin ( ﺧﻮﺵ ﺑﻴﻦ ) birl. sıf. (Fars. bіn “gören” ile) Hoş gören, müsâmahakâr. ● Hoş-bû ( ﺧﻮﺵ ﺑﻮ ) birl. sıf. (Fars. bū “koku” ile) Güzel kokulu: Gül-i hoş-bû ile oldukça hemdem kâr âlîdir (Muallim Nâci). Ey bâd-ı muattar ki semâdan getirirsin / Her zühreye bir nefha-i hoş-bû (Cenap Şahâbeddin). ● Hoş-dem ( ﺧﻮﺵ ﺩﻡ ) birl. i. ve sıf. (Fars. dem “nefes, vakit” ile) 1. İyi arkadaş. 2. Geçimi yerinde olan kimse. ● Hoş-dil ( ﺧﻮﺵ ﺩﻝ ) birl. sıf. (Fars. dil “gönül” ile) Gönlü hoş, hâlinden memnun. ● Hoş-edâ ( ﺧﻮﺵ ﺍﺩﺍ ) birl. sıf. (Ar. edā ile) Davranışları hoş ve güzel olan. ● Hoş-elhan ( ﺧﻮﺵ ﺃﻟﺤﺎﻥ ) birl. sıf. (Ar. elḥān “nağmeler, sesler” ile) Güzel sesli. ● Hoş-endam ( ﺧﻮﺵ ﺍﻧﺪﺍﻡ ) birl. sıf. ve i. (Fars. endām “vücut, beden” ile) Boyu posu yerinde, vücûdu güzel (kimse): Sayyâd sen oldun ey hoş-endam (Muallim Nâci). ● Hoş-gû ( ﺧﻮﺵ ﮔﻮ ) birl. sıf. (Fars. gū “söyleyen” ile) Tatlı dilli: Karagöz gazetesi sâhib-i imtiyâzı Fuat Bey gāyet hoş-gû, zarif, hazırcevap bir arkadaşımızdır (Fâik Reşat). Hoş-gûluk hoş-rûluktan ziyâde hoşa gider (Cenap Şahâbeddin). Kasım Paşa çok rint ve hoş-gû geçinir bir adamdı (Yâkup K. Karaosmanoğlu). ● Hoş-güvar ( ﺧﻮﺵ ﮔﻮﺍﺭ ) birl. sıf. (Fars. guvār “hazmeden” ile) Lezzetli, tatlı: Sâkî getir piyâleyi kim bezm-i işrete / Revnak gelir mi câm-ı mey-i hoş-güvârsız (Hersekli Ârif Hikmet). ● Hoş-güzeşte ( ﺧﻮﺵ ﮔﺬﺷﺘﻪ ) birl. sıf. (Fars. guẕeşte “geçmiş” ile) Hoş ve tatlı geçmiş (zaman): Yâdınla çeşm-i hasreti yumdukça gâh gâh / Ey ân-ı hoş-güzeşte gülümser durursun âh (Tevfik Fikret). ● Hoş-hal ( ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ) birl. sıf. (Ar. ḥāl “durum” ile) 1. Durumu iyi, mesut, bahtiyar, memnun: Bir başka tecellî ile kıl gönlümü hoş-hâl (Leskofçalı Gālib). 2. Geçimi, hâli vakti yerinde olan. ● Hoş-han ( ﺧﻮﺵ ﺧﻮﺍﻥ ) birl. sıf. (Fars. ẖān “okuyan” ile) Okuyuşu güzel ve tatlı olan. ● Hoş-hıram ( ﺧﻮﺵ ﺧﺮﺍﻡ ) birl. sıf. (Fars. ḫirām “edâlı yürüyüş” ile) Yürüyüşü güzel olan, salına salına yürüyen: Oldum ben o hoş-hırâma mâil / Tâvûsa tutar mıyım mümâsil (Muallim Nâci). ● Hoş-kadem ( ﺧﻮﺵ ﻗﺪﻡ ) birl. sıf. (Ar. ḳadem “ayak” ile) Ayağı uğurlu, meymenetli. ● Hoş-kâm ( ﺧﻮﺵ ﻛﺎﻡ ) birl. sıf. (Fars. kām “istek, arzu” ile) İsteğine kavuşmuş, memnun: Koş koş onu bâri eyle hoş-kâm (Muallim Nâci). ● Hoş-manzar ( ﺧﻮﺵ ﻣﻨﻈﺮ ) birl. sıf. (Ar. manẓar “görünüş” ile) 1. Görünüşü güzel olan. 2. Güzel yüzlü. ● Hoş-meşrep ( ﺧﻮﺵ ﻣﺸﺮﺏ ) birl. sıf. ve i. (Ar. meşreb ile) İyi huylu, sevimli (kimse): Ne kadar dâfi-i endûh ise hoş-meşreb ise / Yârsız bâde-i gül-fâmı tabîat çekmez (Hâmî-i Âmidî – Ş.A.D.). N’eylesin böyle rind-i hoş-meşreb (Muallim Nâci). Rızâ Tevfik’i hoş-meşrepliği ve birkaç şiiri için çok severdim (Ahmet H. Tanpınar). ● Hoş-nağme ( ﺧﻮﺵ ﻧﻐﻤﻪ ) birl. sıf. (Ar. nağme “ses güzelliği” ile) Sesi güzel olan, güzel sesli: Ağlama ey hezâr-ı hoş-nağme (Muallim Nâci). ● Hoş-nevâ ( ﺧﻮﺵ ﻧﻮﺍ ) birl. sıf. (Fars. nevā “nağme, âhenk” ile) Güzel sesli: Tâ haşr olunca rû-nümâ anda hatîb-i hoş-nevâ / Bu beyt ile kılsın duâ âmin desin ehl-i yakîn (Enderunlu Fâzıl). ● Hoş-nigâh ( ﺧﻮﺵ ﻧﮕﺎﻩ ) birl. sıf. (Fars. nigāh “bakış” ile) Güzel bakan, güzel bakışlı. ● Hoş-nihad ( ﺧﻮﺵ ﻧﻬﺎﺩ ) birl. sıf. (Fars. nihād “tabiat, yaratılış” ile) İyi huylu, iyi yaratılışlı. ● Hoş-nişin ( ﺧﻮﺵ ﻧﺸﻴﻦ ) birl. sıf. (Fars. nişіn “oturan” ile) 1. Rahatça oturmuş, oturup yerleşmiş: Geh bir leb-i cûda hoş-nişînim (Muallim Nâci). Hayâlini daha yüksekte hoş-nişin görürüm (Cenap Şahâbeddin). 2. i. Göçebe: Hoş-nişînân-ı âlem-i sahrâ / Ki bahâr onlara gelir bayram (Abdülhak Hâmit). ● Hoş-nümâ ( ﺧﻮﺷﻨﻤﺎ ) birl. sıf. (Fars. numā “gösteren” ile) Güzel görünüşlü. ● Hoş-nüvis ( ﺧﻮﺵ ﻧﻮﻳﺲ ) birl. i. ve sıf. (Fars. nüvіs “yazan” ile) Güzel yazı yazan kimse, hattat. ● Hoş-reftar ( ﺧﻮﺵ ﺭﻓﺘﺎﺭ ) birl. sıf. (Fars. reftār “yürüyüş” ile) Yürüyüşü güzel olan: Serv ü gül nezzâresin n’eyler sana hayrân olan / Ârızınla kadd-i hoş-reftârın eyler ârzû (Fuzûlî). ● Hoş-revan ( ﺧﻮﺵ ﺭﻭﺍﻥ ) birl. sıf. (Fars. revān “yürüyen, giden” ile) Tatlı tatlı giden, akan: Ol cûy-ı hoş-revâna düşer aks-i ahteran (Cenap Şahâbeddin). ● Hoş-rû (-ruy) ( ﺧﻮﺵ ﺭﻭﻯ – ﺧﻮﺵ ﺭﻭ ) birl. sıf. (Fars. rū – rūy “yüz” ile) Güzel ve sevimli yüzlü. ● Hoş-sohbet Bk. HOŞSOHBET ● Hoş-tab’ ( ﺧﻮﺵ ﻃﺒﻊ ) birl. sıf. (Ar. ṭab‘ “tabiat, huy” ile) Güzel huylu, huyu güzel. ● Hoş-ter ( ﺧﻮﺷﺘﺮ ) tür. sıf. (Fars. -ter ekiyle) Daha hoş, çok hoş: Şîrin suâle hoş-ter ü şîrin cevâb eder (Ahmedî). Sonra birçok menâzır-ı hoş-ter / Hilkatin subh-ı pür-füsûnunda (Tevfik Fikret). Gönüllerde nağme-serâ bî-ahter / Ondan olamazdı bence hoş-ter (Abdülhak Hâmit).

lugatim.com/s/HOŞ
Paylaşayım... Facebook X LinkedIn WhatsApp