( ﻣﺜﻞ ) i. (Ar. meѕel ) 1. Örnek, benzer, misal, numûne: Fehm-i dil-i pür-feyzi ki kuvvete meseldir / Feyz-i kef-i pür-cûdu ki himmete alemdir (Nef’î’den). 2. Asıl anlamı dışında başka bir şeyi anlatmak için dolaylı ve üstü kapalı olarak söylenen ibret alınacak söz: Sarı Hoca, derslerinde her bir lâfını evirip çevirip ne demeye getiriyorsa bu meseli de yine öyle demeye getiriyor deyip dinlemelisin (Mustafa N. Sepetçioğlu). 3. Ders ve ibret alınacak küçük hikâye, fıkra, kıssa. 4. Atasözü: Akacak kan damarda durmaz derler, meseldir (Fâruk N. Çamlıbel). Ama cemiyetin ihtiyaçlı zümresi, kibara dokun geç meseline uyarak gene de İbrâhim Efendi’nin konağına akın etmekte kusur etmezdi (Sâmiha Ayverdi). ѻ Mesel olmak: (Bir cümle, bir beyit veya mısrâ) Atasözü hâline gelmek. ● Mesel-âmiz ( ﻣﺜﻞ ﺁﻣﻴﺰ ) birl. sıf. (Fars. āmіz “karışan” ile) İçinde mesel bulunan, meselle karışık. ● Mesel-gûy (-gû) ( ﻣﺜﻞ ﮔﻮ – ﻣﺜﻞ ﮔﻮﻯ ) birl. sıf. (Fars. gūy > gū “söyleyen” ile) Mesel söyleyen, mesel anlatan: Şuarâ-yı Rum’da mesel-gûylük evvelâ andan sâdır olmuş ve Necâtî Bey’de kemâlin bulmuştur (Latîfî Tezkiresi). ● Meselen ( ﻣﺜﻼً ) zf. ( meѕel ’in tenvinli şekli) Misal olarak, meselâ, söz gelişi.