sıf. ( parla-k ) 1. Parlayan, ışıldayan: Tek cam gözlü bir parlak kutu (Refik H. Karay). Katı parlak yapraklar üstünde beyaz (…) manolyalar (Rûşen E. Ünaydın). Sırtındaki seyis üniformasının parlak düğmelerini çözerek içeri girer ve rahat koltuklardan birine kendini atardı (Sâmiha Ayverdi). 2. Işıklı, berrak, aydınlık: Parlak bahar güneşi (Peyâmi Safâ). Parlak bir mehtap vardı (Reşat N. Güntekin). Dışarıda parlak bir ilkbahar sabahı vardı (Kerîme Nâdir). 3. mec. Çok başarılı, göze çarpacak kadar muvaffakiyetli, şâşaalı: Göreceksiniz, bu çocuğun parlak bir yarını olacak (Yusuf Z. Ortaç). Alâeddin devri bu mîmârînin en parlak devri idi (Ahmet H. Tanpınar). Gerçekten de Hilmi Bey’in genç oğlu Server Bey günün birinde parlak bir hekim oldu (Sâmiha Ayverdi). 4. İlgi uyandıran, çekici, câzip: “Parlak teklif.” “Parlak fikir.” 5. argo. Güzel yüzlü (delikanlı).