geçişli f. (Eski Türk. tep-mek “tekmelemek”) 1. (Hayvan) Arka ayağı ile vurmak, çifte atmak: Anladın mı efendim, bir tepti beni (Reşat N. Güntekin). 2. Üzerine basarak sıkıştırmak, ayakla bastırmak: Sır söyle dostuna, saman teper postuna (Atasözü). Bunlara ekip biçmek, demir dövmek, deri tepmek zor gelmiştir de canıyle oynamak kolay gelmiştir (Kemal Tâhir). 3. (Yol için) Yürüyerek geçmek, katetmek: Suya seccâde salıp karayı tepmeliyim (Behçet K. Çağlar). 4. Önüne gelen bir imkânın değerini anlayamayıp geri çevirmek: Esâsen kendi de şimdiye kadar bütün kısmetlerini tepmiş (Hâlide E. Adıvar). Ayağının dibine düşen altın kesesini boşuna tepmektesin yavrum Çudar! (Kemal Tâhir). 5. (İleri doğru) Sürmek [Eskimiştir]: Fırat ırmağını öte geçe atını suya tepti (Âşıkpaşazâde). ♦ geçişsiz f. 6. (Ateşli silâhlar) Ateş edildiği zaman geriye doğru gelmek, geriye baskı yapmak: Silâh tepti… Bir sarsıldım o kadar (Mahmut Yesâri). 7. Yeniden ortaya çıkmak, tepreşmek, tâzelenmek, nüksetmek. ѻ Tepe tepe kullanmak: Hiç acımadan, yıpranacağını düşünmeden kıyasıya kullanmak: Yedi kızımın yedisinden bir tânesini seçersin. Sana veririm delikanlı, tepe tepe kullan (Sait Fâik). Onları burnu halkalı Arap köleler gibi tepe tepe kullanıyordum (Reşat N. Güntekin). Teptim keçe oldu, sivrilttim külâh oldu: Bir şeyi işine geldiği gibi yorumlayanlar için kullanılır. ► Tepmek fiiliyle deyimler: Anasını eşek tepsin / At tepmek / Hora tepmek / Katır tepmişe dönmek / Taban tepmek / Yol tepmek.