İlişkililer vefasızca · vefasız · ömrü vefa etmemek · ahdına durmak
Örnek
Cümle uşşaka vefa matlubdürür.
Kaynak Yûnus Emre, 13.yy.
Kişi Yûnus Emre
İlişkililer vefasızca · vefasız · ömrü vefa etmemek · ahdına durmak
Cümle uşşaka vefa matlubdürür.
Kaynak Yûnus Emre, 13.yy.
Kişi Yûnus Emre
Arapça vefā kökünden gelen 10 sözcük:
îfâvefîbivefaistîfâvefâdarvefakârvefeyatvefâdârîvefasızlık -ğıNE MÜMKÜNDÜR VEFÂ BULMAK CİHANIN BÎ-VEFÂSINDAN MUHİB-İ SÂDIKI YEĞDİR KİŞİNİN AKRABASINDAN
... VE/> Arkanda bıraktığını, giderken yaktığını, yabana atmamak.
Sözünde durma, sözünü yerine getirme. | Dostluğu devam ettirme. | Onun yanındayken nasılsan, uzaktayken de aynı olmak. İLE/VE/<> Kişinin doğasında olan yumuşaklık.
Kötülüğe karşın. İLE/VE/||/ Yanlışa karşın. İLE/VE/||/ Zorluğa karşın. İLE/VE/||/ Mesafeye karşın.
Ardından gelebilecekler: a ile başlayan 2.674 sözcük →
Öncesine gelebilecekler: v ile biten 58 sözcük →
“vefâ” sözcüğünün geçtiği bazı FaRkLaR ve ilişkiler... FaRkLaR.net
“vefâ” sözcüğünün TDK sözlüklerindeki karşılıkları... [sozluk.gov.tr] İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
Köken: Arapça vefāʾ
Sevgiyi sürdürme, sevgi, dostluk bağlılığı
Abu el Vefa, Horasanlı matematikçi ve astronom. Geometrik kurgulara ilişkin özgün yapıtları vardır. Ayrıca Diophant'in yapıtlarını da çevirmiştir.
İng. Vefa · Fr. Vefa · Alm. Vefa
“vefâ” sözcüğünün lugatim.com'daki karşılıkları... İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
( ﻭﻓﺎﺀ ) i. (Ar. vefā’ ) 1. Sözünde durma, verilen sözü yerine getirme: Dünyâdan hiç kimse ummasın vefâ (Süleyman Çelebi). Şunlar ki görüp yüzünü bu dâra gelirler / Ol ahde vefâ eyleyip ikrâra gelirler (Niyâzî-i Mısrî). Her kim ki arar bûy-ı vefâ tab’-ı beşerde / Benzer ona kim devlet umar zıll-i hümâdan (Ziyâ Paşa). 2. Dostluk ve muhabbette sebat etme, sevgide süreklilik, bağlılık ve sadâkat: Ger derse Fuzûlî ki güzellerde vefâ var / Aldanma ki şâir sözü elbette yalandır (Fuzûlî). Sen vefâ kılmazsın ben sabr u âram / Sende hüsün bende muhabbet garib (Âşık Ömer). Ayrıca bu mânâlardan hareketle Arapça vefâya “sevgide bağlılık, dostlukta sebat ve sadâkat” şeklinde ifâde edilebilen yeni bir mânâ kazandırıp Türkçemizde onu umman gibi bir değer hâline getirmişiz (Hayri Bilecik). 3. tasavvuf. Ezelde bezm-i elestte Allah’a verilen söze sâdık kalma. ѻ Vefâ etmek (eylemek): 1. Sevgi ve dostluk göstermek: Hercâî yâr bize vefâ etmedi / Yâd eyledi hatırcığım gütmedi (Şâhinoğlu – Ö.T.S.). 2. Yetişmek, elvermek, kâfi gelmek [Daha çok olumsuz şekli kullanılır] : “Ömrüm vefâ ederse bu işi bitireceğim inşallah.” Şâyed vefâ ede deyü ol yâr-ı pür-cefâ / Sabr eyler idim eylese ömrüm eger vefâ (Şeyhülislâm Hüdâî Efendi’den). Kalfanın ihtiyâca vefâ etmez küçük cep lugatından başka bir kitap yoktu (Hâlit Z. Uşaklıgil). ● Vefâ-bîgâne ( ﻭﻓﺎ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ) birl. sıf. (Fars. bіgāne “yabancı” ile) Sözünde, sevgisinde durmayan, vefâsız. ● Vefâ-dar Bk. VEFÂDAR ● Vefâ-kâr Bk. VEFÂKÂR ● Vefâ-perver ( ﻭﻓﺎ ﭘﺮﻭﺭ ) birl. sıf. (Fars. perver “besleyen” ile) Sevgisinde sebat eden, sözünde duran, vefâlı: İki hemşîre-i vefâ-perver (Hüseyin Sîret). ● Vefâ-şiar ( ﻭﻓﺎ ﺷﻌﺎﺭ ) birl. sıf. (Ar. şi‘ār “alâmet, âdet” ile) Âdeti vefâ olan, vefâ ile sıfatlanmış, vefâlı: Ey yâr-i vefâ-şiâr bekle / Çok dem edemez güzâr bekle!… (Abdülhak Hâmit). Şu bezm-i şevk-efzâda bir yâr-ı vefâ-şiârım olsa, geliverse karşıma (Hayâlî Küçük Ali).