( ﺩﺳﺘﻪ ) i. (Fars. dest “el”den deste ) [Kelime Türkçe’den Bulgarca ve Sırpça’ya da geçmiştir] 1. Elde tutulabilecek şekilde bir araya getirilmiş şeylerden meydana gelen bağ, demet, tutam, bağlam: “Bir deste kâğıt.” “Bir deste para.” Benim yârim gelişinden bellidir / Ak elleri deste deste güllüdür (Karacaoğlan). Deste hâlinde âteşin güller (Hüseyin Sîret). 2. On tâneden ibâret takım. 3. Tutulacak yer, kabza, sap [Eskimiştir]. 4. Yağlı güreşte pehlivanların ayrıldığı beş dereceden en küçüğü. 5. tezhip. On yapraktan oluşan altın varak defteri. 6. Elli iki kâğıttan meydana gelen iskambil kâğıdı takımı. 7. Takım, tâife, güruh [Eskimiştir]. ѻ Deste etmek: deniz. Demirli bir geminin zincirini veya gemiden bir yere verilmiş halatı iyice germek. ● Deste-çub ( ﺩﺳﺘﻪ ﭼﻮﺏ ) birl. i. (Fars. çūb “sopa” ile) Değnek, sopa: Deste-çûblar ile girişip ol kâfiri tutup bende çektiler (Naîmâ’dan). Ederdi hâme sebt-i hikmetü’l-işrâk-ı Eflâtun / Geçeydi destine ger deste-çûb-ı tîşe-i Mecnun (Leskofçalı Gālib).