( ﺩﺳﺖ ) i. (Fars. dest ) El: Söyleme ey zâhid yalan dinlemem / Bir hak mürşide bağlı destim benim (Dertli). Bayram olsa kına yaksam destime (Türkü). ѻ (Birinin) Dest-i izdivâcına tâlip olmak: (Onunla) Evlenmek istemek. Dest-i kudret: “Kudret eli” Cenâb-ı Hak için kullanılır: Çünki bu sevdâyı yazmış dest-i kudret başıma / Onun için yok karârım düşmüşüm cevlâna ben (Şinâsî). ● Dest-âmuz ( ﺩﺳﺖﺁﻣﻮﺯ ) birl. sıf. (Fars. āmūz “öğrenen” ile) “Ele alıştırılmış” Yavru iken ele alıştırılmış (av kuşu): Meyl-i sahrâ eylemez bir kuş ki dest-âmûz olur (Fuzûlî). Mürg-ı dest-âmûzu sayd etmek kolaydır dâmsız (Ziyâ Paşa). ● Dest-âviz ( ﺩﺳﺖ ﺁﻭﻳﺰ ) birl. i. (Fars. āvіz “asılan” ile) Küçükten büyüğe verilen hediye, ufak hediye: Nev-nüvişte gazelin Nâbî edip dest-âvîz / Şuarâ-yı Haleb’e söyle ki ma’zûr olsun (Nâbî). Îd geldi herkesin bir köhne dest-âvîzi var / Edelim âmâde Nâbî biz dahi bu nevberi (Nâbî). ● Dest-be-dest ( ﺩﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ ) birl. zf. (Fars. be- ekiyle) El ele: Ki hep kadınları raksân-ı neşve dest-be-dest (Cenap Şahâbeddin). ● Dest-beste ( ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ ) birl. sıf. (Fars. beste “bağlanmış, bağlı” ile) El bağlamış, hizmete hazır. ● Dest-bus ( ﺩﺳﺖ ﺑﻮﺱ ) birl. i. (Fars. būs “öpme” ile) El öpme: Dest-bûsu ârzûsuyle ölürsem dôstlar / Kûze eylen toprağım sunun anınla yâre su (Fuzûlî). O servin dest-bûsuna meded öldüm elim ermez / Ne çâre edeyim derdâ fakîre devlet el vermez (Zâtî). Dest-bûsunla bu îd erse safâya ne aceb / Ey halîlim nice demdir ki gönül muztardır (Rûhî-i Bağdâdî). ● Dest-bûsî ( ﺩﺳﺖ ﺑﻮﺳﻰ ) birl. i. (Fars. mastariyet eki -і ile) El öpme (merâsimi): Îfâ-yı resm-i dest-bûsî (Şemseddin Sâmi). ● Dest-bürd ( ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩ ) birl. i. (Fars. burd “götürme” ile) Kuvvet, üstünlük: Bunlara bir dest-bürd göstermek isteriz (Darir). Sipâh-ı firkatinin dest-bürd-i târâcı / Komadı mahzen-i çeşmimde gevher-i sîrâb (Nâbî). ● Dest-dıraz ( ﺩﺳﺖ ﺩﺭﺍﺯ ) birl. sıf. (Fars. derāz > dirāz “uzatan” ile) El uzatan, mütecâviz. ● Dest-gâh Bk. DESTGÂH ● Dest-gir Bk. DESTGİR ● Dest-güşâ (-küşâ) ( ﺩﺳﺖ ﻛﺸﺎ – ﺩﺳﺖ ﮔﺸﺎ ) birl. sıf. ve i. (Fars. guşā > kuşā “açan” ile) Avuç açan, el açan (kimse), dilenci: Dergâhına sükkân-ı felek dest-güşâdır (Nâilî). Tâ devlet ü ikbâl için Hazret-i Hakk’ın / Ârif ol dest-güşâ olma atâ-yı çarha (Nâbî). ● Dest-kâr ( ﺩﺳﺖ ﻛﺎﺭ ) birl. i. (Fars. kār “iş” ile) El işi, el yapısı: Her kubbesi dest-kâr-ı Ferhad / Her sengi velî mezâr-ı Ferhad (Şeyh Gālib). ● Dest-mal Bk. DESTMAL ● Dest-mâye ( ﺩﺳﺘﻤﺎﻳﻪ ) birl. i. (Fars. māye “para, mal” ile) Sermâye: Bir mikdar dest-mâye-i irfan peydâ etmekle… (Sâlim Tezkiresi). ● Dest-res Bk. DESTRES ● Dest-yâr ( ﺩﺳﺘﻴﺎﺭ ) birl. i. (Fars. yār “dost” ile) Yardımcı, muin. ● Dest-yârî ( ﺩﺳﺘﻴﺎﺭﻯ ) birl. i. (Fars. mastariyet eki -і ile) Yardım, muâvenet: Dest-yârî-i ricâl ile cünûd-ı İslâm… (Nâilî).