geçişsiz f. (Eski Türk. kan-mak “çok su içmek”) [1. ve 2. anlamlar kanâat kelimesinin etkisiyle sonradan ortaya çıkmıştır] 1. İnanmak, kanaat getirmek, aklı yatıp kāni olmak: Bağlamanın teli düzen almıyor / Çok yalvardım yâre söze kanmıyor (Türkü). Meleğim şeytan değildir / Ne deseniz kanıverir (Tevfik Fikret). Bu bahar İzmir’e girmezse ordu / Kanmam sözünüze sizin de anne! (Kemâleddin Kamu). 2. Aldanmak, inanılmaması gereken şeye inanmak: Doğru, önceleri ben bile kandım (Mahmut Yesâri). Her yalana kanmışım / Her söze inanmışım (Orhan S. Orhon). Bir yaşa varmışım ki kolay kolay kanmam (Câhit S. Tarancı). 3. (Bir yiyecek veya içecekten) Daha fazlasına ihtiyaç hissettirmeyecek kadar yemek veya içmek sûretiyle doymak, yeme veya içme isteğini doyasıya karşılamak: Bir fıçı açtırıp başına geçsem belki yine kanmayacaktım (Yusuf Z. Ortaç). Söyle güneş, içtiğin denizdi, kanmadın mı? (Fâruk N. Çamlıbel). 4. Bir arzusunu yeteri kadar karşılayıp tatmin olmak, yeterince haz alarak bir şeye doymak: Ala gözlerini sevdiğim dilber / Uyuyup uykuya kanamaz oldum (Karacaoğlan). Zavallı soytarı, uğraş hayâta kanmak için (Tevfik Fikret). Gül yüzlü bir âfetti ki her bûsesi lâle / Girdik zaferin koynuna kandık o visâle (Yahyâ Kemal). 5. Yetinmek, iktifâ etmek: Bununla da kanmadı (Ziyâ Gökalp). O bu cevapla kanmaz (Sait Fâik). ѻ Kana kana: Kanıncaya kadar, doya doya, bol bol: Kapının arkasında duran kırık testiyi ağzına dayanarak kana kana su içti (Bediî Fâik).