geçişli f. ( Eski Türk. san-mak “sayılmak” “saymak” ) 1. Şöyle veya böyle olabilecek bir şeyin zihninde kurduğu gibi olduğuna inanmak, öyle olabileceğini düşünmek, zannetmek: Öyle sanırdım ayrıyam dôst gayridir ben gayriyem / Benden görüp işideni bildim ki ol cânân imiş (Niyâzî-i Mısrî). Zavallı anacığım! Kaybettim sandığı oğlunun kolları arasında göğsünü acıtan kuru hıçkırıklarla sarsılıyordu (Yusuf Z. Ortaç). Bütün sanat âlemimizin kendisine yardımcı olduğunu sanmıyorum (Burhan Felek). 2. Kesin olarak bilmediği bir şey hakkında tahmîne dayanarak hüküm vermek, zan ve kıyasla hükmetmek, tahmin etmek: “Beş kilo sandım, daha ağır geldi.” Bilmem garip sandı yoksa bilmedi / Kalsın sana top zülüfü burmalı (Karacaoğlan). Ben paşa babanı uyanık sanıyordum (Peyâmi Safâ). 3. … olduğunu düşünmek, addetmek, farzetmek: Kendimi yirmi yıl önce Erzurum’da lisede edebiyat muallimi olduğum zamâna dönmüş sandım (Ahmet H. Tanpınar). Yanan odunları altın çubuklar sanıyorum (Refik H. Karay). Batıyı kendi ayarımızda saf ve temiz bir mahlûk sanmaktan doğuyor hatâmız (Ergun Göze). ѻ Sanırım: Öyle düşünüyorum, zannederim, galiba: “Sanırım bu kış gelecek.” ► Sanmak fiiliyle deyimler: Bir şey sanmak / Elifi görse mertek (direk) sanır / Kendini bir şey sanmak.