geçişli f. (Eski Türk. kar-mak “su oluktan taşmak”) 1. (Toz ve sıvı hâlindeki maddelerden meydana gelen bir karışımı elde etmek için gerekli maddeleri) Birbirine katıp karıştırmak: “Un ve su ile hamur karmak.” “Su ve çimento ile harç karmak.” “Çamur karmak, kerpiç karmak.” Tarhanalar karıp nişasta döşedik (Safiye Erol). Âdemin toprağını / Mercan ile karmışlar (Behçet K. Çağlar). 2. Birbirine karıştırmak: “İskambil kâğıtlarını karmak.” Evet, kükürt var bunda, güherçile de var, dînim gibi bilmekteyim… Denedim, çünkü kardım bunları, rengi tutmadı (Kemal Tâhir). 3. E. T. Türk. Batırmak, sokmak: Bizimle saltanat lâfın edermiş ol Karamânî / Hudâ ruhsat verirse ger kara yere karam anı (Fâtih Sultan Mehmed).