( ﺗﺴﻠّﻰ ) i. (Ar. selv “bir acıyı unutup rahatlamak, avunmak”tan tesellі ) 1. Sıkıntısını ve acısını unutturmaya çalışma, avutma: Onu tesellî için söylediğim söz beni de aldatacak bir câzibe aldı ve bir ümit kapısı açtı (Peyâmi Safâ). Bu sözlerin bir tesellî olduğunu hissediyorum (Aka Gündüz). 2. Avutan söz veya davranış, avuntu: Vatanın hem yaşayan vârisi hem sâhibi o / Görünür halka bugünlerde tesellî gibi o (Yahyâ Kemal). Benim de içimde korkular büyüyordu ve doktora kuvvetli tesellîler isteyen sualler sorduğum halde zayıf vaatlerden başka bir cevap alamıyordum (Peyâmi Safâ). Yazık anneciğim diyorum, bütün tesellîmi elimden aldın (Yusuf Z. Ortaç). ѻ Tesellî bulmak: Avunmak: Iztıraplarını benimle berâber yaşamış olduklarını bundan anladım ve tesellî buldum (Peyâmi Safâ). Tesellî bulmuş gibiydi (Reşat N. Güntekin). Bundan tesellî bulurlar, kuvvet bulurlar, zevk duyarlardı (Refik H. Karay). Tesellî etmek: Sıkıntısını, acısını hafifletmek, avutmak: Onu tesellî etmek bana vazîfe oldu (Reşat N. Güntekin). Söyleyecek bir söz, tesellî edecek bir kelime bulamıyordum (Kerîme Nâdir). Tesellî edemiyor beni ne gül ne bahar… (Ömer B. Uşaklı). Tesellî vermek: Üzüntüsünü, acısını hafifletmek, hafifletici şeyler söylemek, avutmak, tesellî etmek: Yine pâdişah sizsiniz deyü tesellî verdiler (Kâtip Çelebi’den Seç.). Tesellî verici birkaç sözden sonra ayağa kalkmasıyle vâlide hanım da kalktı, uğurladı (Ahmed Midhat Efendi). Doğrusu ona tesellî vermekten büyük sevap olmaz (Reşat N. Güntekin). ● Tesellî-âmiz (-bahş) ( ﺗﺴﻠّﻰ ﺑﺨﺶ – ﺗﺴﻠّﻰ ﺁﻣﻴﺰ ) birl. sıf. (Fars. āmіz “karıştıran” ve baḫş “bağışlayan” ile) Tesellî verici, avutucu: Tesellî-bahş-ı ehl-i melâl olan şu rubâîsi dahi şâyân-ı ikbaldir (Muallim Nâci). ● Tesellî-pezir ( ﺗﺴﻠّﻰ ﭘﺬﻳﺮ ) birl. sıf. (Fars. pezіr “kabul eden” ile) Tesellî kabul eden, avutulabilir. ● Tesellî-yab ( ﺗﺴﻠّﻴﻴﺎﺏ ) birl. sıf. (Fars. yāb “bulan” ile) Tesellî bulan, avunan: Hayâliyle tesellî-yâb olur düştükçe hicrâna / Dile mahsûstur hem çekmeyip hicrânı hem çekmek (Nâbî’den). Rahat bulmak, tesellî-yâb olmak, bir hâl-i nisyan ve metrûkiyetten kurtulmak… (Sâmipaşazâde Sezâî). ● Teselliyat ( ﺗﺴﻠّﻴﺎﺕ ) i. (Ar. çoğul eki -āt ile) Tesellîler, avutmalar: “Teselliyât-ı hâlisâne.”