Sözlük › Y › yaban

yaban

Köken ailesi

Anlam/Değer ilişkileri

Doğrudan ilişkili sözcükler yabancı yabanlık
Dolaylı ilişkili sözcükler (11) anuk -ğu argali buluberili cunul Çöğürdük -ğü dağ anuğu hanifta hodulbaba kocayemiş pazı I şilan
3 - 9'lu ve çoklu ilişkileri Kök ve türevler (5 sözcük)

“yaban” ile karşılaştırılan sözcükler

eşdeğer biçim aynı başlık parçasında seçenek olarak yazılmış (/)

yerine / değil biri ötekinin yerine düşünülmeli/kullanılmalı

fark (ile) arasında önemli farklar var, karıştırılmamalı

Sözlüklerde (fethigedikli.com, TDK) “yaban” ile ilişkili sözcükler

eski / yeni terim (TDK) TDK terim sözlükleri: eski terim ile yeni karşılığı

türetme fethigedikli sözlüğü: kökten türetilmiş

yazım / ses yakını fethigedikli sözlüğü: yazımı ya da sesi yakın

birleşik sözcük (TDK) Güncel Türkçe Sözlük: sözcükle kurulan birleşik sözcük

Fark kayıtları

yerine / değilYABAN değil/yerine/= YABAN

yaban arısı yaban armudu yaban asması yaban baklası yaban çileği yaban defnesi yaban domuzu yaban enginarı yaban eriği yaban eşeği yaban fesleğeni yaban gülü yaban havucu yaban inciri yaban kazı yaban keçisi yaban kedisi yaban keteni yaban…

eşit (=)YABAN =

insan yaşamayan ıssız yer / yerel yabancı, el, yerli halktan olmayan kimse

fark (ile)YABAN/AV HAYVANLARI/VAHŞÎ ile/||/<> WILD/SAUVAGE/YABAN/VAHŞİ

bk. av hayvanları (karada). @@ İnsanla ya da insanın yaşadığı yerlere yakın yaşamıyan.

fark (ile)YAVAN ile YABAN
fark (ile)YABAN/AV HAYVANLARI/VAHŞÎ ile/||/<> SAUVAGE/YABANİ/VAHŞÎ

bk. av hayvanları (karada). | İnsanla ya da insanın yaşadığı yerlere yakın yaşamıyan. @@ (zooloji)

Sözcük oyunu nedir ›

Ardından gelebilecekler: n ile başlayan 534 sözcük →

Öncesine gelebilecekler: y ile biten 135 sözcük →

Bu sözcükle zincir kur

Türk Dil Kurumu sözlüklerindeki sonuçlar...

“yaban” sözcüğünün TDK sözlüklerindeki karşılıkları... [sozluk.gov.tr] İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...

Güncel Türkçe Sözlük

Köken: Farsça yābān

1. İnsan yaşamayan ıssız yer

2. Vahşi olan, evcil olmayan canlı

3. Kendi kendine yetişen bitki

4. Aile ocağından uzak olan yer

5. ► ıssız

6. Yerli halktan olmayan kimse

Birleşik sözler: yaban arısı, yaban armudu, yaban asması, yaban baklası, yaban çileği, yaban defnesi, yaban domuzu, yaban enginarı, yaban eriği, yaban eşeği, yaban fesleğeni, yaban gülü, yaban havucu, yaban inciri, yaban kazı, yaban keçisi, yaban kedisi, yaban keteni, yaban koyunu, yaban maydanozu, yaban mersini, yaban nanesi, yaban ördeği, yaban pancarı, yaban pazısı, yaban sümbülü, yaban tavşanı, yaban teresi, yaban turpu, yaban yasemini, yazı yaban

Tarım Terimleri, 1949

bk. av hayvanları (karada).

Eski vahşî

Zooloji Terimleri Sözlüğü, 1963

İnsanla ya da insanın yaşadığı yerlere yakın yaşamıyan.

Eski vahşi · İng. wild · Fr. sauvage · Alm. wild

Etimoloji Sözlüğü

‘insan yaşamayan ıssız yer’ / yerel ‘yabancı, el, yerli halktan olmayan kimse’

~ Az yaban ‘kır, insan yaşamayan yer’. -Tkm yaban ‘kır; boş yer’.
< Far biyābān (< OFar viyāpan) ‘uncultivated, desert; a desert’.
Türkçede biyābân’ın başındaki bi- düşmüştür. bk. yaya.
Farsça yābān ‘a desert’ biçimi Türkçeden alınmıştır (Doerfer: TMEN 403).

Kubbealtı sözlüğündeki sonuçlar...

“yaban” sözcüğünün lugatim.com'daki karşılıkları... İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...

YABAN

i. (Fars. biyābān “çöl”den) [Türkçe’de kısa söylenen kelime yābān şeklinde Farsça’ya da geçmiş ve bu şekil dîvan edebiyâtında kullanılmıştır] 1. İnsan yaşamayan ıssız yer: Oğlan yazıda yabanda geyiği kovar (Dede Korkut). Yaz gelir de yazı yaban yurt olur / Her yerde bir alıcı kurt olur (Karacaoğlan). Kıvılcımlar ayağımı kavurdu, kaldım yolda, yabanda (Eflâtun C. Güney). 2. (İsim tamlamasının birinci öğesi olarak) (Hayvanlar ve bâzı bitkiler için) Kendiliğinden yetişen, yabanî: Ve yaban çiçeklerinin buruk kokusunda / Her ikindi günlük rüyâsını gören mürdüm (Orhan V. Kanık). 3. Yerli halktan olmayan, yabancı kimse [Bu anlam son dönemde ortaya çıkmıştır]: Bizde bir atalar sözü vardır: “Yabanın şâhininden yerlinin yapalağı yeğdir” derler (Safiye Erol). Evler hisar kesilir / Yabanlar yâr kesilir (Behçet K. Çağlar). Petrolüme, haşhaşıma göz dikmiş şimdi yaban / Ha bir damla petrol ha bir damla kan (Yavuz B. Bâkiler). 4. sıf. ve i. Tanınmayan, bilinmeyen, yabancı (yer): Yemenimin tabanı / Ben istemem yabanı / Yabana giden kızın / Tanrı ola çobanı (Mâni – Ö.T.S.). Sizi göğüslerinden yaban ellere salıvermek için kollarını çözen vâlideler, zevceler, hemşîreler ve çocuklar, yaban ellere ey Galiçya’dakiler! (Cenap Şahâbeddin). Biz bir avuç insanız Lotüs Hanım, yaban yere gelip konmuşuz (Kemal Tâhir). ѻ  Yabana atılmaz: Önem vermek, üzerinde durmak gerek. Yabana atmak: okçuluk. Karavana atmak. Yabana atmamak: Önem verip üzerinde durmak: Hani tâlihi de yabana atmamalıydı (Sait Fâik). Yumuk sırıttı: –Sen bizi yabana atma amca, biz burada oturduğumuz yerden memleketi avucumuzun içi gibi biliriz (Bediî Fâik). Yabana gitmek: (Genç kız için) Yabancı ile evlendirilmek. Yabana söylemek: eski . Saçma sözler söylemek: Vecîhî meyve-i vaslın recâ eylerse incinme/ Sözün yâbâna söyler resmdir bîmâr derdinden (Vecîhî). Eyle edeb riâyetin ey nev-cünûn-ı aşk / Kays’ı mezemmet eyleme yâbâna söyleme (Nâilî). Yabanın ayısı: argo . Kaba saba kimse.

lugatim.com/s/YABAN
Paylaşayım... Facebook X LinkedIn WhatsApp