geçişsiz f. (Eski Türk. kāpar-mak kāpa “kaba”) 1. Ağırlığı artmadan hacmi büyümek, şişmek, şişkin bir durum almak: “Hamur iyi kabarmamış.” “Köfteler güzel kabarmış.” “Kek kabardı mı?” Mermer musluğun yanındaki kayık tabaklarında kabaran dolgun güllâçları kar toplarına benzetirdim (Rûşen E. Ünaydın). 2. Miktârı artmak, çoğalmak: “Masraf iyice kabardı.” Bizim kāfile adamakıllı kabarmıştı (Hâlide E. Adıvar). 3. (Bâzı sulu maddeler sıcaklık etkisiyle) Köpüklenip taşmaya yüz tutmak: “Süt, kahve, şurup kabardı.” “Boza kabarıp taşmış.” “Şıra kabarmış.” 4. (Sıcaklık, rutûbet, su gibi dış etkilerle) Altı boşalıp bulunduğu yerden ayrılacak duruma gelmek, kavlamak: “Badana, sıva kabarmış.” “Parkeler kabarıyor.” 5. (Deniz için) Seviyesi yükselmek, dalgalar peydâ etmek. 6. (Nehir, ırmak, çay vb. akar sular için) Fazla yağmur ve kar erimesinden dolayı suyu çoğalmak: Çaylar kabaracak, nehirler taşacak (Refik H. Karay). 7. (Hayvanlar) Tüylerini ürpertip dik hâle getirmek: “Hindi kabarmaya başladı.” Güvercinler kabararak, guruldayarak dolaşıyorlar, korkunç uçurumun üstünde keyifle takla atıyorlardı (Kemal Tâhir). 8. (Tüylü şeyler için) Tüyleri dikleşmek: “Kedinin kuyruğu kabardı.” Atlar koşar, ön safta kabarmış yelelerle (Orhan S. Orhon). 9. (Kumaş için) Tüylenmek, üzerinde pürüzler meydana gelmek, tüyleri kalkmak. 10. (Vücûdun herhangi bir yerinde) Deri üstünde ufak şişlikler, kabarcıklar peydâ olmak: “Kollarım fiske fiske kabardı.” “Tuzlu yemekten dudakları kabarmış.” Ensem Galata fırancalası gibi kabardı (Ahmed Midhat Efendi). Durma, yürü, ayakların yürümekten kabarsın (Mehmet E. Yurdakul). 11. (Arzu, istek, öfke vb. duygular) Artmak, şiddetlenmek, coşmak: Nâlân’a karşı eski kinlerim kabarmış gibi idi (Kerîme Nâdir). Yunan yüceltildikçe Osmanlı’ya karşı duyulan husûmet de kabarır (Cemil Meriç). Eczâcı beyin nargile tiryâkiliği böyle zamanlarda kabarırdı (Burhan Felek). 12. mec. Böbürlenmek, kurulmak, azamet satmak. 13. mec. Kafa tutmak, diklenmek: Delikanlı, ne kabarıyorsun? Fenâ bir şey mi dedim? (Mahmut Yesâri). Ama İstanbul’a birisi el uzatsa herkes kabarır (Burhan Felek). ѻ Kabara kabara: 1. Gittikçe kabararak, coşarak. 2. mec. Böbürlene böbürlene: Ben paşayım, bana bakınız der gibi kabara kabara dolaşır (Ömer Seyfeddin). ► Kabarmak fiiliyle deyimler: Ayranı kabarmak / Göğsü kabarmak / Hindi ( Baba hindi) gibi kabarmak / İçi kabarmak / Koltuğu (Koltukları) kabarmak / Mîdesi kabarmak / Safrası kabarmak / Yüreği kabarmak.