( ﻛﻌﺒﻪ ) i. (Ar. ka‘b “küp, dört köşeli ev”den ka‘be ) 1. Bütün müslümanların kıblesi ve ziyâret yeri olan Mekke şehrindeki mukaddes binâ, beytullah: “Müslümanlar namaz kılarken Kâbe’ye yönelirler ve Kâbe’yi ziyâret ederek hacı olurlar.” Yine sordum çiçeğe sen Kâbe’yi gördün mü / Çiçek eydür ey derviş Kâbe Allah evidir (Âşık Yûnus). İndiler gökten melekler saf saf / Kâbe gibi kıldılar evim tavaf (Süleyman Çelebi). Mescid ü meyhânede hânede vîrânede / Kâbe’de puthânede çağırırım dôst dôst (Niyâzî-i Mısrî). 2. teşmil. (İsim tamlamasının ikinci öğesi olarak) Mukaddes sayılan yer: Onun için de Beyoğlu âdeta Mebrû’nun kâbesi idi (Sâmiha Ayverdi). ѻ Kâbe’de okunmuştur: Ezan okunmadan bir iki dakîka önce namaza duran kimselerin kendilerini uyaranlara verdikleri cevap. Kâbe-i muazzama (mükerreme, şerif, ulyâ…): Büyük, ulu, şerefli Kâbe: Kâbe-i şeriften bir nidâ geldi (Pir Sultan Abdal). Kaşların mihrâbın tavâf eyledim / Kâbe-i ulyâyı görmezden evvel (Pir Sultan Abdal). Kâbetü’l-âmal: Amaç edinilen şey. Kâbetü’l-uşşak: “Âşıklar Kâbesi” Hz. Mevlânâ’nın Konya’daki türbesi için kullanılmaktadır. ● Kâbeteyn ( ﻛﻌﺒﺘﻴﻦ ) i. (Ar. tesniye eki -eyn ile) “İki Kâbe” Kâbe ve Kudüs’teki Mescid-i Aksâ. ● Kâbetullah ( ﻛﻌﺒﺔ ﺍﻟﻠّﻪ ) i. (Ar. Allāh ismiyle) Kâbe.