Sözlük › K › kara

kara

s.a.

İlişkililer melanistik · karalı · karalık · karalanmak · karacı · karaçi · kıta* · karadaş · trafikçi · karalamak · karalaşmak · karamsı · +28 ›

Açıklama

  1. kara giymek deyim üzülmek, yas tutmak
  2. kara kaplı (kitap)
  3. 1. Çıkar sağlamak için yasa dışı işlerin ypılmasında yol gösteren yöntemler bütünü 2. Kadıların hüküm vermek için baktıkları kitap

Örnek

Ben senin derdinden giydim karayı / Şad olup parmağı kınalanırsın.
Sarığı düzeltip sakalı sıvazlamış Hoca / Şöyle, bir an düşünür gibi yapmış / 'Hele, bakalım kara kaplıya' diyerek / Hemen kitabı kapmış, NTektaş, 1999, 97 kara gün kararmakla kalmaz atasözü geçer bu günler aldırma 24.9.2016 TV dizisi: Kiralık Aşk?

Kaynak Türkmen/Cemiloğlu, Mİhsanî, 113 | GTS+

Kişi Mevlüt İhsani

Yıl/Tarih 24.9.2016 · 24.9.2016

Anlam/Değer ilişkileri

Eş anlamlıları melanistik
Benzerleri karamsı
Dolaylı ilişkili sözcükler (1) üzülmek
Yabancı karşılıkları kıta* trafikçi

“kara” ile karşılaştırılan sözcükler

eşdeğer biçim aynı başlık parçasında seçenek olarak yazılmış (/)

yerine / değil biri ötekinin yerine düşünülmeli/kullanılmalı

eşit (=) birbirine eşit

öteki uç (><) birbirinin öteki ucu

köken / yönelim (< >) biri ötekinden kökenli ya da ona yönelimli

fark (ile) arasında önemli farklar var, karıştırılmamalı

Sözlüklerde (fethigedikli.com, TDK) “kara” ile ilişkili sözcükler

Türkçe / yabancı karşılık fethigedikli sözlüğü: biri ötekinin Türkçe ya da yabancı karşılığı

eş anlam fethigedikli sözlüğü: eş anlamlı

eş anlam (TDK) Güncel Türkçe Sözlük: tanımın sonunda verilen eş anlamlı

yakın / benzer fethigedikli sözlüğü: yakın ya da benzer anlamlı

türetme fethigedikli sözlüğü: kökten türetilmiş

Fark kayıtları

yerine / değilKARA değil/yerine/= LEKE | İFTİRA

karaağaç kara ağızlı karaardıç karaasma karabacak Karabağlar kara baht karabakal karabaldır karabalık karaballık karabasan karabaş karabatak karabiber karaborsa kara boya karabuğday karabulut kara bulut karaburçak kara cahil karaciğer kara…

fark (ile)BLACK/NOIR/SCHWARZ/KARA/SİYAH ile/||/<> KARA ile/||/<> LAMP BLACK/BONE BLACK/NOIR/NIGER/SCHWARZ/KIENRUSS/EIFENBEINSCHWARZ/KARA/AK BOYA

Kara renk; üzerine düşen bütün ışığı soğuran cisimlerin rengi. @@ Bir kıran yüzünden hayvanları yiten vergi yükümlüsü. | Bir çift büyüklüğünde toprağı olan bir köylünün, kalıtı üzerinde hakları olmayan ikinciden sonraki erkek…

fark (ile)CONTINENT/FESTLAND/ANA KARA/KITA ile/||/<> ANA KARA/KARA

Asya, Afrika ...gibi, yeryüzünün altı büyük kara parçasından her biri. @@ bk. kara.

fark (ile)KARA ile SİYAH
fark (ile)KARA, HAYRİ :

Hasköy Spor Kulübünden transfer edildi ve dört sezon (1967 - 1971) Sarıyer'de tescilli kaldı. Bu süre içinde 121 lig, 1 amatör lig, 4 kupa olmak üzere 126 resmi ve 14 özel maçla birlikte 140 maçta Sarıyer formasını giydi. Lig maçlarında…

fark (ile)LEKE | İFTİRA/KARA ile/||/<> SİYAHLIK | LEKE/KARARTI

karaağaç kara ağızlı karaardıç karaasma karabacak Karabağlar kara baht karabakal karabaldır karabalık karaballık karabasan karabaş karabatak karabiber karaborsa kara boya karabuğday karabulut kara bulut karaburçak kara cahil karaciğer kara…

fark (ile)ARAZİ/ARAZİ ile/||/<> KARA/KARRA

arazi aracı arazi otomobili arazi taraması arazi yarışı engebeli arazi vakıf arazisi Yeryüzü parçası yerey toprak yer

yerine / değilKARRA değil/yerine/= KARA

kara birliği kara iklimi kara kurbağası kara kuvvetleri kara mili kara saban kara suları kara vapuru kara yeli kara yolu kara yosunu ana kara çaykara Yeryüzünün denizle örtülü olmayan bölümü toprak

köken / yönelim (< >)KARA/TOPRAK UYGARLIĞI ile/ve/||/<>/> DENİZ UYGARLIĞI

Bizim gibi olanlarla aynı zaman, zemin ve koşullarda gerçekleşebilir. İLE/VE/||/<>/> "Bizim gibi" olmayanlarla ilişkiye girme yetisinin ortaya çıktığı zemin ve koşullarda gerçekleşir.

Sözcük oyunu nedir ›

Ardından gelebilecekler: a ile başlayan 2.674 sözcük →

Öncesine gelebilecekler: k ile biten 10.330 sözcük →

Bu sözcükle zincir kur

Benzer yazılışlı sözcükler

Türk Dil Kurumu sözlüklerindeki sonuçlar...

“kara” sözcüğünün TDK sözlüklerindeki karşılıkları... [sozluk.gov.tr] İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...

Güncel Türkçe Sözlük (1)

Köken: Arapça ḳārra

Yeryüzünün denizle örtülü olmayan bölümü; toprak

Birleşik sözler: kara birliği, kara iklimi, kara kurbağası, kara kuvvetleri, kara mili, kara saban, kara suları, kara vapuru, kara yeli, kara yolu, kara yosunu, ana kara, çaykara

Güncel Türkçe Sözlük (2)

1. En koyu renk; siyah, ak, beyaz karşıtı

2. Bu renkte olan

3. Esmer olan

4. Kötü, uğursuz, sıkıntılı olan

5. ► leke

6. ► iftira

Birleşik sözler: karaağaç, kara ağızlı, karaardıç, karaasma, karabacak, Karabağlar, kara baht, karabakal, karabaldır, karabalık, karaballık, karabasan, karabaş, karabatak, karabiber, karaborsa, kara boya, karabuğday, karabulut, kara bulut, karaburçak, kara cahil, karaciğer, kara cümle, karaçalı, karaçam, Karaçay, karaçayır, kara çıyan, karaçöpleme, karadağlı, kara damaklı, karadavar, kara delik, karadul, karadut, kara düzen, kara elmas, kara et, Karaevli, karafatma, kara fırın, karagevrek, karagöz, Karagöz, karagül, kara gün, karagürgen, kara haber, karahalile, Karahanlı, karahindiba, karahumma, karaiğne, karakabarcık, karakaçan, karakafes, kara kalem, kara kaplı kitap, karakarga, karakaş, karakavak, karakavuk, karakavza, karakeçi, kara kehribar, karakılçık, kara kış, kara koca, karakoncolos, kara kovan, karakucak, karakul, karakulak, kara kullukçu, kara kuru, kara kusmuk, karakuş, karakutu, kara kuvvet, karalahana, karaleylek, kara liste, kara maşa, kara mizah, kara nokta, kara para, kara pazar, karasakız, kara sarı, kara sevda, karasığır, karasinek, karasu, kara su, karataban, kara tahta, kara talih, karatavuk, kara toprak, kara tren, karaturp, kara yağız, karayaka, karayandık, karayanık, kara yas, kara yazı, kara yazılı, kara yazılılık, kara yel, karayemiş, kara yer, karayılan, kara yüz, acıkara, ağzı kara, bağrıkara, bağrı kara, bahtı kara, baldırıkara, baştankara, baştan kara, gönlü kara, gözü kara, incekara, karnıkara, karnı kara, kıçtankara, sırtıkara, yağlı kara, yanıkara, yüzü kara, fil dişi karası, horozkarası, kalecikkarası, papazkarası, sergikarası, tavukkarası, yürek karası, yüz karası

Gökbilim Terimleri Sözlüğü, 1969

Kara renk; üzerine düşen bütün ışığı soğuran cisimlerin rengi.

Eski siyah · İng. black · Fr. noir · Alm. schwarz

Güzel Sanatlar Terimleri Sözlüğü, 1968

(Resim) Kemik ya da ağaçların yakılması ile elde edilen kömür rengi. a. bk. ak boya.

İng. lamp black, bone black · Fr. noir · Alm. Schwarz, Kienruss, Eifenbeinschwarz · Lat. niger

Tarih Terimleri Sözlüğü, 1974

1. Bir kıran yüzünden hayvanları yiten vergi yükümlüsü. 2. Bir çift büyüklüğünde toprağı olan bir köylünün, kalıtı üzerinde hakları olmayan ikinciden sonraki erkek çocuklarından, ekmeğini kazanır duruma gelinceye kadar evlenmemiş olanlar. 3. Çok yoksul olan bennâk vergisi yükümlüsü.

Etimoloji Sözlüğü

‘yeryüzünün denizle örtülü olmayan bölümü, toprak’

Kahane-Tietze (LFL 6. s.), Doerfer (TMEN 1440) gibi yazarlara göre Arapçadan alınmıştır (< Ar qārra).
Kononov (TSb 1975, 161. s.14. not) kara’nın bu anlamda belli başlı bütün Türk diyalektlerinde kullanıldığını göz önüne alarak bu görüşe katılmamıştır. Kormuşin (Baskakov Arm 93-99) de kara’yı ‘toprak’ olarak en koyu renge verilen kara adından ayırmamış ancak Moğolcada qara’nın ‘toprak’ olarak geçmediğini belirtmiştir.

Kubbealtı sözlüğündeki sonuçlar...

“kara” sözcüğünün lugatim.com'daki karşılıkları... İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...

KARA (1)

i. (Eski Türkçe’den beri kullanılır) 1. Kömür renginde olan rengin adı. Karşıtı: AK. “Akı karayı birbirinden ayıramıyor.” Kıyas ve rivâyetlerle karaya ak, aka kara demekten kurtulamamış (Sâmiha Ayverdi). 2. mec. Ayıp, kusur: “ İçinin karası yüzüne vurmuş.” Dâğ-ı siyâh-ı sînemiz örtüle mevc-i eşk ile / Bir gün ola ki Bâkıyâ görmeye kimse karamız (Bâkî’den). Irz ve nâmus karası alnı yere eğiltir (Mehmet E. Yurdakul). ♦ sıf. 3. Kömür renginde olan, siyah renkli: Kara gözleri sanki ateş gibi kıpkırmızı kesilmişti (Ahmed Midhat Efendi). Bu keçiler kapkara, beneksiz kara idiler (Refik H. Karay). Ak entârisiyle kara maşlahını toplayıp çöktü (Refik H. Karay). 4. Esmer: “Kara kız.” “Kara oğlan.” 5. Rengi koyu olan, başka renkleri de olan şeylerin siyah veya siyaha yakın koyu renkli olanı: “Kara turp.” “Kara lahana.” “Kara dut.” “Kara keçi.” “Kara üzüm.” 6. mec. Kötü, meş’um: Kara baht bir kasırga gibi (Yâkup K. Karaosmanoğlu). Bu kara düşüncenin sebebi neyse söyle (Fâruk N. Çamlıbel). Aylar geçtikçe benim için kara günler kendini göstermeye başlamıştı (Kerîme Nâdir). ѻ Kara ağızlı: 1. Kötü haber vermekten hoşlanan, kötüye yoran: Yâhut başka kara ağızlıların bunu çoktan yetiştirmiş olduklarına şüphe yoktu (Reşat N. Güntekin). 2. Başkalarına kara süren, müfterî. Kara bağır: Dertli yürek: Kara bağrı sarsıldı, yüreği oynadı (Dede Korkut – T. S.). Kara bağrım gamınla kan doldu / Hâlini bilmezem senin n’oldu (Mihr ü Müşteri – T. S.). Kara belâ: Başa dert olan esmer kimseler için kullanılır. Kara bulaştırmak: (Birini) Lekelemeye çalışmak, lekelemek. Kara câhil: Çok câhil, okuma yazması olmayan, hiçbir şey bilmeyen: Tekmil ahbapları da onun gibi kara câhil mi? (Mahmut Yesâri). Behey âkıl geçinen kara câhil… (Peyâmi Safâ). Kara canavar: E. T. Türk. ve halk ağzı. Domuz. Kara cehennem: mec. Çok sert ve şiddetli kimse.   Kara cüppeli: İlmiye sınıfına, öğretim câmiasına mensup olan (kimse). Kara damaklı: mec. 1. İnatçı. 2. Somurtkan, suratsız.   Kara çalmak (sürmek): (Birine) İftirâ etmek, leke sürmek: Batıda doğan kültür akımlarına edebiyâtımızın kapılarını ardına kadar açıyor, daha korkuncu bunu kırmak isteyen sanatçılarımıza gericilikle kara çalıyoruz (Cemil Meriç).   Kara gün: Kötü gün, üzüntülü, sıkıntılı zaman: Meğerse insanın kara gününde kapısını kimse açmıyormuş (Sâmiha Ayverdi). Kara gün dostu: Felâket günlerinde, sıkıntı zamânında insanın yanından ayrılmayan, dostluğunu daha da arttıran ve elinden gelen yardımı yapan kimse: Ey tek kara gün dostu bu hicranzede yurdun (Mehmet Âkif). Kara günlere kalmak: Bir felâkete uğramak. Kara haber: Ölüm haberi, felâket haberi: Sanki gizli bir kara haber götürüyorlarmış gibi acı acı bağırıyorlardı (Ömer Seyfeddin). Biz senin kara haberini aldıktı Ali (Reşat N. Güntekin). Kara haber çabuk gelir (Aka Gündüz). Kara haberci: Kötü haber vermekten âdeta zevk duyan kimse: Konuşuyorduk, bana dedi ki: –Ben böyle kara haberci adam görmedim (Ahmet Râsim). Kara kaplı kitap: Söylenen sözü ispat için baş vurulan ana kitap [Şaka yollu da kullanılır] . Kara kara düşünmek (düşüncelere dalmak): (Çok güç bir durum karşısında) Hal çâresi düşünmek: Elim çenemde kara kara düşüncelere dalıyorum (Reşat N. Güntekin). Devlet adamları vaziyetin vahâmet ve şaka götürmezliği karşısında kara kara düşünüp telâş ededursun, Kör Hasan mûtat zamanda huzûra çıkınca bir yolunu getirip “pâdişâhım” der… (Sâmiha Ayverdi). Kara koyunun ak sütü: Görünüşünden umulmadığı halde çok temiz ve değerli olan şey.   Kara kuru: Esmer ve çok zayıf: Kara kuru bir şey… Uzun saçları var (Ömer Seyfeddin). Ey kara kuru, cüce hayâletler! Savulun! (Behçet K. Çağlar). Kara kutu: Uçaklarda kule mesajlarının ve pilotların konuşmalarının saklandığı cihaz. Kara kuvvet: 1. Sırf kuvvete dayanan baskı ve zulüm. 2. Taassuptan ileri gelen baskı, irticâ.   Kara maşa: mec. Zayıf, ufak tefek çocuk, kız veya kadın.   Kara sürmek: Kara çalmak. Kara taassup: Çok koyu, çok şiddetli taassup, aşırı bağnazlık. Kara toprak: 1. Verimli toprak. 2. Mezar, yer: Kara topraklarda yatacağına kızının yanında bulunsan ne olurdu? (Nâmık Kemal). Kara toprak neleri örtmez (Nâmık Kemal). Kara yer: Toprak, mezar, kara toprak 2 : Bizimle saltanat lâfın edermiş ol Karamânî / Hudâ fursat verirse ger kara yere karam anı (Fâtih Sultan Mehmed). Oğlan nasıl geldin bura / Seni korum kara yere (Köroğlu). Kalmayacak kara yerde cenâzem / Enginden bir yûnus gelip yutacak (Behçet K. Çağlar). Kara yüz: Ayıplı, kusurlu, yüz kızartıcı hal: Ya nasıl çıkayım kara yüz ile / Ben nice varayım Hak dîvânına (Pir Sultan Abdal). Nasıl böyle kara yüzle varacağız mahşere (Mehmet E. Yurdakul). Karalar (Kara) bağlamak (giymek): 1. Yas alâmeti olarak siyahlar giymek, başına siyah bir şey bağlamak: Ala gözlü yavrularım duyarsa / Alın çözüp kara bağlamasınlar (Pir Sultan Abdal). Başıma hicrinle kara bağlarım / Vuslatın ümmîd edip kan ağlarım (Hâlet Efendi). 2. Yas tutmak, mâteme bürünmek: Neydi Türk’ün o günkü telâşı / Karalar giymişti Anadolu (Câhit S. Tarancı). ● (Kap) Kara Bk. KAPKARA

lugatim.com/s/KARA
KARA (2)

i. (En koyu rengi, toprak rengini ifâde eden kara kelimesinden gelmiş olabilir; bâzı dilcilere göre ise Ar. kārre “sâbit olan şey, kalıcı yer”den Türkçe’ye geçmiştir) Yeryüzünün denizlerin dışında kalan kısmı, toprak: “İki gün sonra kara göründü.” Sarfedilmiş nice kol kuvveti gündüz ve gece / Karadan sevkedilen yüz gemi geçmiş Halic’e (Yahyâ Kemal). ѻ  Karada (sana) ölüm yok: “Tam bir güvenlik içindesin, artık başına hiçbir şey gelmez, işin iş” anlamında kullanılır. Karaya ayak basmak: Denizdeki yolculuğu bitip karaya ulaşmak: Karaya ayak basacağı ânı hepimizden sabırsızlıkla muhakkak o bekliyordu (Rûşen E. Ünaydın). Karaya çıkmak: Denizden karaya ayak basmak: Ve karaya çıkanların arasında görmeyince inmekten vazgeçtim (Refik H. Karay). Karaya oturmak: (Gemi) Denizin sığ kısmında toprağa saplanmak. Karaya vurmak: Rüzgâr ve dalgaların etkisiyle denizden karaya atılmak: Sandalımız ikide bir karaya vuruyor (Refik H. Karay). ● Karadan (Ayrılma hâli ekinin kalıplaşmasıyla) 1. Kara tarafından: “Liman karadan kuşatıldı.” 2. Kara vâsıtası ile, kara yoluyla.

lugatim.com/s/KARA
Paylaşayım... Facebook X LinkedIn WhatsApp