geçişsiz f. (Eski Türk. sap-mak “ipliği iğneye geçirmek” [?]; E. T. Türk. “yoldan çıkmak”) (-e / -den) 1. Gitmekte olduğu yolu veya yönü değiştirip başka yola veya yöne dönmek, yolunu, yönünü değiştirmek: Yokuşu hayli çıktık. Efendi sağ tarafa kabristanın içine saptı (Hüseyin R. Gürpınar). Bir câmiin ve bir polis kulübesinin yanından saparak dar bir sokağa girdiler (Peyâmi Safâ). Siz Necmiye ile berâber şu patikaya sapacaksınız (Reşat N. Güntekin). 2. (-e) Belli bir istikāmete doğru yönelmek, belli bir yola girmek, teveccüh etmek: Önünde açılan ikbal yollarından daha hiçbirine sapmamıştı (Ömer Seyfeddin). Evvelâ kuşların bulunduğu tarafa saptım (Ahmet Hâşim). Artık söz bu çığıra sapınca hayal alanında delice bir cevelân başladı (Hâlit Z. Uşaklıgil). 3. Doğruluktan ayrılıp kötü yola girmek, düşmek, saplanmak: “Hîleye sapmak.” “Fuhşa sapmak.” Garbın şu on dokuzuncu asırda saptığı maddecilik mezhebi için (…) dalâlet yolu diyenler de vardı (Sâmiha Ayverdi). İmparatorluğumuza lânet okumakla kalmayıp henüz gelişme hâlindeki Cumhûriyet’imizi de mahvetmek gayretlerine saptılar (Ahmet Kabaklı). 4. (-den) mec. Gitmekte olduğu iyi yoldan veya amacından ayrılmak, uzaklaşmak: “Hakîkatten sapmak.” “Dinden sapmak.” Tâat kapısın kaparsın / Doğru yolundan saparsın (Aziz Mahmud Hüdâyî). Yollarından sapanların değil, nîmetine lâyık gördüklerinin doğru yolunu göster (Hâlide E. Adıvar’dan). 5. mec. Doğru yoldan ayrılmak, sapıtmak, dalâlete düşmek : “Okuduğu kitaplar yüzünden saptı.”