( ﺗﺎ ) takı. (Fars. tā ) Bir şeyin bulunduğu, başladığı veya sona erdiği yeri yâhut zamânı anlatırken söze mübâlağa katar [Genellikle dek, değin, kadar, beri vb. ile kullanılır]: Serime bir sevdâ düştü / Tâ kālû belâdan beri (Pir Sultan Abdal). Korku tâ kemiğime işledi (Orhan V. Kanık). Tâ uzaktan bir çoban / Gözleri dolu yaşla / Halecanla telâşla / Koşar huzûra girer (Orhan S. Orhon). İrili ufaklı binâlar, tâ Macaristan içerisinden başlayarak Akdeniz’e ve Basra körfezine kadar iner (Ahmet H. Tanpınar). ѻ Tâ-be-ebed – Tâ-ebed: Ebediyete kadar: Bir dil ki ola aşk ile hay tâ-ebed ölmez / Meyyit sayılır aşktan ol can ki cüdâdır (Muallim Nâci). Tâ-be-gelû: Boğazına kadar: Boğaz içinde bu şeb mey vererek muğbeçeler / Etti sâgar gibi lebrîz bizi tâ-be-gelû (Esrar Dede). Tâ-be-haşr: Haşre, kıyâmete kadar: İsterse tâ-be-haşr sabâh olmasın bu şeb (Abdülhak Hâmit). Tâ-be-key (Tâ key): Ne zamâna kadar: Dâğ-ı gam u nâle ile alıp neş’e-i mey / Bir gün demedim bâzâr-ı derûnu tâ key (Azmîzâde Hâletî). Bîgâne gamzen âşıka nâdâna âşinâ / Tâ key tegāfül ey büt-i bîgâne-âşinâ (Nedim). Tâ-be-kıyâmet: Kıyâmete kadar. Tâ-be-mahşer: Mahşere, kıyâmete kadar: Çıkar mı tâ-be-mahşer lezzet-i zahmı derûnumdan / O lutfu kim hadengin etti hep hâtır-nişânımdır (Koca Râgıb Paşa). Nefrin bu siyâh bahta nefrin / Feryâd bu hâle tâ-be-mahşer (Abdülhak Hâmit). Tâ-be-sabah: Sabaha kadar: Sofradan yatağına varıp tâ-be-sabah zıbardı, sıcak yatakta horul horul uyudu (Ahmed Vefik Paşa). O gece bunların tâ-be-sabah gözlerine uyku girmemiş olması istib’at edilecek ahvalden değildir (Ahmed Midhat Efendi). Tarsus bahçeleri meş’ale aydınlığı içinde tâ-be-sabah tutuştu (Refik H. Karay). Tâ-be-sakf: Çatıya kadar: Etrâf-ı dükkânı tâ-be-sakf pür olup dârûhâne-misâl idi (Sâlim Tezkiresi). Tâ-be-seher: Sehere kadar: Ne için etmedesin tâ-be-seher âh gönül (Muallim Nâci). Gönlüm gibi şeb tâ-be-seher nağme-serâdır (Cenap Şahâbeddin). Ta kendisi: [Burada ta kısa okunur] Tastamam o: On bir - on iki yaşlarında iken şefkatin ta kendisi olması lâzım gelen bu büyük anne onu da zehirlemeye kalkar (Ahmet H. Tanpınar). Nâmık Kemal yaşayan ve yaşayacak olan dün. Daha doğrusu tereddütleri, bocalayışları, arayışları ile bugünün ta kendisi… (Cemil Meriç). Tâ ki (kim): Yeter ki, öyle ki: Tâ kim ümmet deyü ol bizi ana (Süleyman Çelebi). Tâ ki İngiltere her muvaffakiyyetten kat’-ı ümit etsin (Cenap Şahâbeddin). Hür ve engin vatanın hem gece hem gündüzüne / Uhrevî bir kapı açmış buradan gökyüzüne / Tâ ki geçsin ezelî rahmete rûh orduları (Yahyâ Kemal).